رسالۀ عمرۀ مفرده

إنَّ علیًّا علیه السّلامُ کانَ یقولُ‌: «فی کلِّ شَهرٍ عُمرَةٌ.»¹

 در این باب روایات متعدد است؛ و هرچه این روایات بیشتر باشد، انسان بیشتر متوجه این نکته می‌شود که تأکید ائمه علیهم السّلام بر چه چیزی تعلق گرفته است و در بیان مطلب و حکم برای مخاطبین مختلف بر چه نقطه‌ای دست گذاشته‌اند.

 روایت چهارم به‌نقل از علیّ‌بن‌ابی‌حمزه است. اگرچه او بعداً منحرف شد² و امامت امام رضا علیه السّلام را قبول نکرد، اما روایاتی را که تا زمان امام کاظم علیه السّلام نقل کرده، مورد قبول است:

عن علیِّ بنِ إبراهیمَ، عن أبیه، عن إسماعیلَ بنِ مَرّارٍ، عن یونُسَ، عن علیِّ بنِ أبی‌ حمزةَ، قال: سألتُ أبا ‌الحسنِ علیهِ السّلام عن رَجلٍ یدخُلُ مَکّةَ فِی السّنةِ المَرّةَ و المرّتینِ و الأربعةَ کیف یَصنَعُ؟ قال: «إذا دخَلَ فلیَدخُل مُلَبِّیًا و إذا خرَجَ فَلیخرُج مُحِلّاً.» قَالَ: «و لکلِّ شهرٍ عمرةٌ.» فقلتُ «یکونُ أَقلَّ‌؟» فقالَ: «فی کلِّ عشَرةِ أیّامٍ عمرةٌ.» ثُمّ قال: «و حقِّک لقد کان فی عامی هذه السّنةِ ستُّ عُمَرٍ!» قلت: «و لِمَ ذاک؟!» قال: «کنتُ مع محمّدِ بنِ إبراهیمَ بالطّائِفِ و کانَ کلَّما دخَلَ دخلتُ معه.»³

«از موسی‌بن‌جعفر علیه السّلام پرسیدم: ”وظیفۀ کسی که در سال یک‌‌ دفعه، دو دفعه، و یا چهار دفعه وارد مکه می‌شود، چیست؟“ حضرت فرمودند: ”در حال تلبیه و احرام وارد شود و در حال احلال خارج گردد.“ سپس فرمودند:”هر ماه یک عمره دارد.“ من گفتم: ”آیا می‌توان با فاصلۀ کمتری انجام داد؟“ (توجه کنید که راوی اصرار و الحاح می‌کند و امام علیه السّلام پس از دیدن این اصرار، در بیان حکم مماشات می‌نمایند) حضرت فرمودند: