رسالۀ عمرۀ مفرده

 والله قسم اگر مشیت الهی بر این بود که باید برای دستگیری از این امت این روال طی شود و سرِسوزنی هم بر مرتبۀ آن حضرت اضافه نگردد، دراین‌صورت نیز همین جریان کربلا را ایجاد می‌فرمود؛ اگرچه خداوند بر اساس فیض لایتناهی خود مقاماتی را قرار داده است و می‌فرماید:

إنّ لَکَ فی الجنّةِ دَرجاتٍ لا تَنالُها إلّا بالشّهادَةِ.¹

«حقّاً برای تو در بهشت منزلت و مرتبه‌هایی است که جز با شهادت بدان دست نخواهی یافت.»

 بنابراین امام حسین علیه السّلام، حضرت ابوالفضل و علی‌اکبر خود را برای بنده و شما فدا کرد و جریان کربلا را به راه انداخت، نه به‌جهت عوض و مزد؛ مزد آن حضرت این بود که ما امروز در تحت ولایتش حرکت کنیم و وسوسه‌کنندگان از شیاطین و اهل دنیا نتوانند به انحاء و اشکال مختلف انسان را احاطه کنند و موجب انحراف شوند. سیدالشهدا علیه السّلام هزاروچهارصد سال پیش برای امروزِ من و شما قیام کرده است که به دعوت اهل باطل پشت‌پا بزنیم و بگوییم راه ما راه دیگری است. اگر حضرت قیام نمی‌فرمود, معلوم نبود ما الان در چه وادی و اوضاعی قرار داشتیم؛ دوست و رفیق ما که بود و زُملاء و قُرناء ما چه کسانی بودند.

 الان که شما نفس خود را در جریان خاصی احساس می‌کنید، خبر ندارید که بذر آن را فرد دیگری کاشته است؛ سیدالشّهدا علیه السّلام علاوه بر ظاهر، راهی در باطن دارد و در تکوین اثر می‌گذارد و آن بذر را در قلب‌ها می‌کارد.

 ما باید نسبت به آبیاری و پرورش این بذر در محیطی مناسب ممارست داشته باشیم، تا از کاری که انجام شده است ضیافت به‌عمل بیاید و ظرفیت ایجادشده حفظ شود و نگذاریم آن جهات تکوینی و زحماتی که در این نفوس به‌‌وجود آمده است, مهمل بماند.