رسالۀ عمرۀ مفرده

 در تاریخ پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم و امیرالمؤمنین علیه السّلام روزۀ عاشورا مکروه نبوده است و راجع به کراهت آن چیزی نفرموده‌اند، اما وقتی به زمان امام صادق علیه السّلام می‌‌رسد، حضرت می‌‌فرماید: «چون بنی‌امیه به‌واسطۀ این عمل پلید و به شکرانۀ این جنایت و فاجعۀ تاریخ، عاشورا را روز مبارکی می‌دانند و روزه می‌گیرند، و جوّ حاکم بر جامعه جنبۀ فرح و انبساطی پیدا می‌کند، شیعیان ما نباید در این فضا این روز را روزه بدارند.»

 براین‌اساس صوم روز عاشورا مکروه می‌شود، اما صوم فی‌حدّنفسه همان حُسن خود را دارد و همان‌طور که عبد در سایر ایام به‌وسیلۀ جوع و عطش تقرب الی‌الله پیدا می‌کند، در این روز نیز آن تقرب پیدا می‌شود. جوع و عطش روز عاشورا با سایر ایام تفاوتی ندارد، مگر به‌‌جهت ملاکات دیگری که خارج از نفس‌الفعل، بر ملاک مقرِّبیت خودِ فعل ترجیح یافته و حکومت پیدا کرده‌اند. در اینجا ملاک استحسان صوم کنار می‌رود و روزه در عاشورا مبغوض شارع می‌شود و کراهت به آن تعلق می‌گیرد و اگر کسی آن را انجام دهد ثوابی به او تعلق نمی‌گیرد.

 گرچه روزه امری مخفی و باطنی است و به‌عکس حجّ و جهاد بروز و ظهوری ندارد و روزه بودن شخص قابل تشخیص نیست، ولی درعین‌حال امام علیه ‌السّلام می‌فرماید چون فضای حاکم بر جامعه مکدِّر است، نباید شیعیان ما در چنین فضایی روزه بگیرند.

تبریک گفتن مردم شام به یکدیگر در روز عاشورا در عصر اخیر

 خدا جدّ ما را رحمت کند؛ ایشان می‌گفت:

من در زمان‌های سابق، روز عاشورا در شام بودم و خودم مشاهده کردم که