رساله طهارت انسان

 اوّلاً: عدم جواز نکاح با مشرکین نه به جهت حرمت ذاتی، بلکه به‌واسطۀ عُروض و طُروّ مانع است؛ و آن، تأثیر آداب کفر در بلاد مشرکین می‌باشد.

 ثانیاً: اگر چنانچه خود مشرکین دارای نجاست ذاتیّه باشند، دیگر چه لزومی دارد که امام علیه السّلام عدم جواز نکاح را بر تأثیر از آداب کفر قرار دهد! زیرا پر واضح است که در صورت نجاست مشرکین، قطعاً نکاح با آنان به همان جهاتی که قبلاً ذکر شد حرام‌ می‌باشد، و قطعاً مانع و صارف ذاتی، أولیٰ است به ذکر از مانع و صارف خارجی و عرضی؛ فتدبّر.

 بنابراین چه ما بتوانیم از این روایت جواز نکاح با مشرکه را استنباط بنماییم یا نتوانیم، این روایت خود دلیل است بر طهارت ذاتی مشرکین، به همین کیفیّتی که در استدلال مذکور شد.

دلالت روایات مبنی بر جواز رَضع طفل مسلمان توسّط اهل‌کتاب، بر طهارت ذاتی آنها‌

 یکی دیگر از ادلّۀ طهارت ذاتی اهل‌کتاب، جواز رَضع کتابی است به طفل مسلمان؛ در این زمینه روایاتی وارد است، از جمله:

١. محمّد بنُ یعقوبَ، عن أبی‌علیٍّ الأشعریِّ، عن محمّد بنِ عبدالجبّارِ، عن صَفوانَ، عن سعید بنِ یَسارٍ، عن أبی‌عبداللَه علیه السّلام قال: «لا تَستَرضعِ الصَبیَّ المجوسیّةَ؛ و تَستَرضِعُ له الیهودیّةَ و النّصرانیّةَ و لا یشرَبنَ الخمرَ، یُمنَعنَ من ذلک.»¹

 در این روایت نهی از رَضع مجوسیّه، کراهت است نه تحریم؛ چنانچه در روایت بعد ذکر خواهد شد.

٢. و عن علیِّ بنِ إبراهیم، عن أبیه، عن حَمّادٍ، عن حَریزٍ، عن محمّدِ بنِ مسلمٍ،