رساله طهارت انسان
بررسی فنی و فقهی طهارت ذاتی مطلق انسان
کتاب «رساله طهارت انسان» اثر نفیس حضرت آیة الله حاج سید محمد محسن حسینی طهرانی قدس سره می‌باشد. در این کتاب با ذکر دلیل و بیان شواهد به اثبات رسیده که همه انسان ها اعم از مسلمان و کافر و اهل کتاب، طهارت ذاتیه دارند. نجاست مذکور در متون دینی مربوط به نجاست و کدورت باطنی است نه نجاست ظاهری. و آنچه در آیه کریمۀ { انما المشرکون نجس} ذکر شده صرفاً به جهت مسائل سیاسی و قذارت‌های روحی و معنوی است و برای این مدعیٰ شواهدی کثیر، برخاسته از قرآن و روایات و تاریخ و سیره ائمه اطهار علیهم السلام، ذکر شده است. • اهم قرائن و شواهدی که بدان استناد شده: کثرت استعمال لفظ نجس در معنای نجاست باطنی در متون دینی، عدم ممانعت از ورود مشرکین به مسجد الحرام و مناظرۀ اهل بیت علیهم‌السلام با ملحدین در این مکان مقدس، جواز هم‌غذا شدن با مشرکین، جواز اطعام مشرکین به مسلمین، جواز برده‌گرفتن از کفار و مشرکین و اهل کتاب، جواز دایه گرفتن اهل کتاب و مشرکین برای بچه‌‌شیر‌خوار؛ و سایر شواهد و قرائن. • مضاف بر این، مؤلف محترم به نقد و بررسی آراء و انظار علماء و فقهاء نیز پرداخته و مواضع خبط و خطای آنها را نیز متذکر شده‌اند.
رساله طهارت انسان
108و هم‌چنین ابن‌المبارک روایت می‌کند از حمّاد بن زید:
فقال فی الحدیثِ: کُنّا نأتی المَغازی مع رسولِ اللَه صلَّی اللَه علیه (و آله) و سلّم فنُصیبُ العسلَ و السَّمَنَ فنَأکُلُه.1
و هم‌چنین از ابن‌عمر روایت است که:
أنّ جَیشًا غَنِموا فی زمانِ رسولِ اللَه صلَّی اللَه علیه (و آله) و سلّم طعامًا و عسلًا فلم یُؤخَذ منهُم الخُمسُ.2
و باز همان‌جا از ابن‌المبارک نقل می‌کند از ... سوَید، خادم سلمان:
أنّه أصابَ سَلّةً ـ یَعنی فی غزوةٍ ـ فقَرَّبَها إلیٰ سلمانَ ـ رَضِیَ اللَه عنه ـ ففَتَحَها فإذا فیها حُوّاریٰ3 و جُبنٌ، فأکَلَ سلمانُ منها.4
در این روایات که از کتب اهل سنّت آمده است، سیرۀ مسلمین را در زمان رسول خدا بیان می‌کند که احترازی از مأکولات اهل‌کتاب و غیره نداشتند؛ و همین‌طور حکم رسول خدا دربارۀ اطعام مسلمین توسّط اهل ذمّه نیز تصریح بر طهارت ذاتی آنها می‌باشد.
- السنن الکبریٰ، ج ٩، ص ٥٩. ترجمه:
«حمّاد بن زید می‌گوید: ”ما با رسول خدا صلّی الله علیه [و آله] و سلّم به جنگ رفته و عسل و روغن می‌یافتیم و می‌خوردیم.“» (محقّق) - السنن الکبریٰ، ج ٩، ص ٥٩. ترجمه:
«هم‌چنین از ابن‌عمر روایت شده است: ”لشکری در زمان رسول خدا صلّی الله علیه [و آله] و سلّم غذا و عسلی را به‌عنوان غنیمت گرفتند و از آنان خمس گرفته نشد.“» (محقّق) - لسان العرب: «الحُوّاریٰ: الدّقیق الأبیض، و هو لباب الدّقیق و أجودُه و أخلَصُه. الجوهری: ”الحُوّاریٰ (بالضّم و التّشدید و الواو و الرّاء المفتوحة): ما حُوِّرَ من الطّعام، أی بُیِّضَ؛ و هذا دقیقٌ حُوّاریٰ. و قد حُوِّرَ الدّقیقُ و حوَّرتهُ فاحوَّر: أی ابیَضَّ.“» (محقّق)
- السنن الکبریٰ، ج ٩، ص ٦٠. ترجمه:
«مبارک از سوید، خادم جناب سلمان نقل می‌کند که در غزوه‌ای، سبدی یافت و آن را به نزد سلمان ـ رضی الله عنه ـ آورد. سلمان آن را باز کرد و در آن نانی از آرد مرغوب و پنیر بود، و از آن غذا تناول نمود.» (محقّق)
- السنن الکبریٰ، ج ٩، ص ٥٩. ترجمه: