رساله طهارت انسان

 ملاحظه می‌شود که علاّمه به‌طور اطلاق، همۀ اقسام کفّار را تحت عنوان نجس‌العین قرار داده است.

 و در غُنیه ذکر کرده است:

إنّ کُلَّ من قال بنَجاسةِ المشرکِ قال بنَجاسةِ غیرِه من الکفّارِ.¹

 البتّه چنانچه خواهیم دید در این ادّعا، تأمّل و خدشه است. و در حاشیۀ مدارک، مطلب را از اجماع گذرانده و به حدّ ضرورت و اتّفاق امّت ارتقا داده است؛ می‌گوید:

إنّ الحُکمَ بالنَّجاسةِ شِعارُ الشّیعة. یَعرِفُه علماءُ العامّةِ منهم، بل و عوامُّهم، یَعرفون أنّ هذا مذهبُ الشّیعةِ، بل و نِساؤُهم و صِبیانُهم یَعرفون ذلک؛ و جمیعُ الشّیعةِ یَعرفون أنّ هذا مذهبُهم فی الأعصارِ و الأمصارِ.²

 این مطلب از صاحب حاشیه در حالی نقل می‌شود که بسیاری از فقها حکم به طهارت اهل‌کتاب نموده‌اند.

 در مفتاح الکرامة چنین گوید:

و نُقِل عن القدیمَینِ القولُ بعدمِ نَجاسةِ أسْآرِ الیهودِ و النّصاریٰ، و عن ظاهرِ المفیدِ فی رسالته العِزّیّةِ؛ و ربما ظهَر ذلک فی موضعٍ من النّهایةِ حیث قال: «و یُکرَه أن یدعُوَ الإنسانُ أحدًا من الکفّارِ إلیٰ‌ طعامهِ فیَأکُلَ معه، فإن دعاهُ فلیَأمُره بغَسلِ یدیهِ ثمّ یأکُل معه إن شاء.» لکنّهُ صَرَّح قبلَهُ فی غیرِ موضعٍ بنَجاستِهم علَی اختلافِ مِلَلِهم و خصوصًا أهلَ الذِّمّةِ، و لذا اعتذَر عنه