رساله طهارت انسان

این مسئله شده است؛ و حتّی بعضی همچون مرحوم وحید بهبهانی آن را شعار شیعه در قبال اهل‌سنّت می‌داند، و صاحب جواهر نیز با تأیید کلام وحید بهبهانی بحث در این مسئله را تضییع عمر دانسته و آن را از زمرۀ ضروریّات دین می‌شمرد. ولیکن با توجّه به ادلّۀ قائلین به نجاست، روشن می‌شود که هیچ‌کدام از آنها مفید مراد و منتِج مقصود نمی‌باشد، و صرفاً بر اساس حدس و تخمین و استحسان، روایات دالّه بر طهارت را تأویل، و روایات محتمل‌الظّهورِ در نجاست را مأخذ و مبنا قرار داده‌اند. و چنانچه گذشت، مرحوم حاج آقا رضا همدانی تمام ادلّۀ قائلین به نجاست را در زمرۀ تلفیقات می‌شمرد و هیچ وَقعی بر آنان نمی‌نهد؛ نه در اجماع مدّعا، و نه در ادّعاءِ سیرۀ مشهوره، و نه در حکم به تقیّه و سایر وجوه مفروضه.

 بنابراین طبق موازین و اصول مدوّنه، متّبَعْ همان روایات دالّه بر طهارت ذاتی اهل‌کتاب و حتّی سایر فرق از مذاهب مختلف است.

 نگارنده در اینجا دیگر إطالۀ مطلب را تضییع اوقات و تطویل بلاطائل می‌داند، و جهت توضیح و تبیین مسئله به تنها دلیل متمسّکین به نجاست که همان اجماع می‌باشد، می‌پردازد. امید است که بدین وسیله پرده از رخسار حقیقت بر افتد، و مبنا و مراد شارع مقدّس در این مسئلۀ غوغا برانگیز، روشن گردد!