رساله طهارت انسان

نحن و إن کُنّا ثاوِینَ بمکانِنا النّائی عن مساکنِ الظّالمینَ حسَبَ الّذی أراناهُ اللَه تعالیٰ لنا من الصّلاحِ و لشیعتِنا المُؤمنینَ فی ذلک مادامَت دَولةُ الدّنیا للفاسقینَ، فإنّا نُحیطُ عِلمًا بأنبائِکم و لا یَعزُبُ عنّا شَی‌ءٌ من أخبارِکم... إنّا غیرُ مُهمِلینَ لِمُراعاتِکم و لا ناسینَ لذِکرکم؛ و لولا ذلک لَنَزَلَ بِکُمُ اللَّأْواءُ و اصطَلَمَکُمُ الأعداءُ... .¹

 مضافاً به اینکه خود امام علیه السّلام وقتی که از آن حضرت راجع به تکبیر بعد از تشهّدِ اوّل، قبل از قیام به رکعت ثالثه سؤال شد، فرمودند:

الجوابُ: إنّ فیه حدیثَینِ: أمّا أحَدُهما: فإنّه إذا انتَقَلَ مِن حالةٍ إلیٰ حالةٍ أُخریٰ، فعلیهِ تکبیرٌ؛ و أمّا الآخَرُ: فإنّه رُوِیَ: أنّه إذا رفَعَ رأسَه من السّجدةِ الثّانیةِ فکبَّرَ ثمّ جلَسَ ثمّ قام، فلیس علیه للقیامِ بعدَ القُعودِ تکبیرٌ. و کذلک التّشهّدُ الأوّلُ یَجری هذا المَجریٰ. و بأیِّهما أخَذتَ من جِهةِ التّسلیمِ کان صَوابًا.²

 و همین‌طور در موارد عدیده‌ای امام علیه السّلام افراد را به‌ همین احکام ظاهریِ مستنبط از روایات و أدلّه سوق داده‌اند، چنانچه در جای خود مبیَّن است.

 و اگر مقصود از لطف، توضیح و تبیین امام علیه السّلام در مقام فتوا و صرفاً