
رساله طهارت انسان
بررسی فنی و فقهی طهارت ذاتی مطلق انسان
کتاب «رساله طهارت انسان» اثر نفیس حضرت آیة الله حاج سید محمد محسن حسینی طهرانی قدس سره میباشد. در این کتاب با ذکر دلیل و بیان شواهد به اثبات رسیده که همه انسان ها اعم از مسلمان و کافر و اهل کتاب، طهارت ذاتیه دارند. نجاست مذکور در متون دینی مربوط به نجاست و کدورت باطنی است نه نجاست ظاهری. و آنچه در آیه کریمۀ { انما المشرکون نجس} ذکر شده صرفاً به جهت مسائل سیاسی و قذارتهای روحی و معنوی است و برای این مدعیٰ شواهدی کثیر، برخاسته از قرآن و روایات و تاریخ و سیره ائمه اطهار علیهم السلام، ذکر شده است. • اهم قرائن و شواهدی که بدان استناد شده: کثرت استعمال لفظ نجس در معنای نجاست باطنی در متون دینی، عدم ممانعت از ورود مشرکین به مسجد الحرام و مناظرۀ اهل بیت علیهمالسلام با ملحدین در این مکان مقدس، جواز همغذا شدن با مشرکین، جواز اطعام مشرکین به مسلمین، جواز بردهگرفتن از کفار و مشرکین و اهل کتاب، جواز دایه گرفتن اهل کتاب و مشرکین برای بچهشیرخوار؛ و سایر شواهد و قرائن. • مضاف بر این، مؤلف محترم به نقد و بررسی آراء و انظار علماء و فقهاء نیز پرداخته و مواضع خبط و خطای آنها را نیز متذکر شدهاند.
رساله طهارت انسان
145صد در صد لغو و بیهوده خواهد بود؛ چنانچه در نامۀ محمّد بن عبداللَه الحِمیری به حضرت بقیّة اللَه أرواحنا فداه آمده است:
عندنا حاکةٌ مجوسٌ یأکلونَ المَیتةَ و لا یَغتسلونَ من الجَنابةِ و یَنسِجونَ لنا ثِیابًا، فهل تَجوزُ الصّلاةُ فیها من قبلِ أن تُغسَلَ؟
فکَتبَ إلیه فی الجوابِ: «لا بَأسَ بالصّلاةِ فیها.»1
در این روایت که در زمان غیبت صغریٰ صادر شده است، کاملاً سیرۀ امّت را بر حکم به طهارت ذاتی اهلکتاب بیان میکند، و سؤال محمّد بن عبداللَه حمیری بر عُروض نجاست از ناحیۀ نجاست خارجی است نه نجاست ذاتی؛ و همینطور روایاتی که گذشت از امام صادق علیه السّلام و از امام رضا علیه السّلام که تماماً در تبیین این معنا، نصّ بر مطلوب و مراد بودند. و لهذا میتوان گفت این ادّعا نیز کاملاً بیاساس، بلکه مطلب برعکس مدّعا، کاملاً واضح و روشن بوده است.
- وسائل الشّیعة، ج ٣، ص ٥٢٠. ترجمه:
«”در نزد ما بافندگان مجوسی هستند که گوشت مردار میخورند و غسل جنابت نمیکنند و برای ما لباس میبافند. آیا نماز خواندن در این لباسها قبل از شستوشوی آنها جایز است؟“
حضرت در جواب نوشتند: ”نماز خواندن در این لباسها اشکالی ندارد.“» (محقّق)
- وسائل الشّیعة، ج ٣، ص ٥٢٠. ترجمه:
