
رساله طهارت انسان
بررسی فنی و فقهی طهارت ذاتی مطلق انسان
کتاب «رساله طهارت انسان» اثر نفیس حضرت آیة الله حاج سید محمد محسن حسینی طهرانی قدس سره میباشد. در این کتاب با ذکر دلیل و بیان شواهد به اثبات رسیده که همه انسان ها اعم از مسلمان و کافر و اهل کتاب، طهارت ذاتیه دارند. نجاست مذکور در متون دینی مربوط به نجاست و کدورت باطنی است نه نجاست ظاهری. و آنچه در آیه کریمۀ { انما المشرکون نجس} ذکر شده صرفاً به جهت مسائل سیاسی و قذارتهای روحی و معنوی است و برای این مدعیٰ شواهدی کثیر، برخاسته از قرآن و روایات و تاریخ و سیره ائمه اطهار علیهم السلام، ذکر شده است. • اهم قرائن و شواهدی که بدان استناد شده: کثرت استعمال لفظ نجس در معنای نجاست باطنی در متون دینی، عدم ممانعت از ورود مشرکین به مسجد الحرام و مناظرۀ اهل بیت علیهمالسلام با ملحدین در این مکان مقدس، جواز همغذا شدن با مشرکین، جواز اطعام مشرکین به مسلمین، جواز بردهگرفتن از کفار و مشرکین و اهل کتاب، جواز دایه گرفتن اهل کتاب و مشرکین برای بچهشیرخوار؛ و سایر شواهد و قرائن. • مضاف بر این، مؤلف محترم به نقد و بررسی آراء و انظار علماء و فقهاء نیز پرداخته و مواضع خبط و خطای آنها را نیز متذکر شدهاند.
رساله طهارت انسان
149بسم اللَه الرّحمن الرّحیم
نقد استناد فقها بر نجاست مشرکان بهواسطۀ آیۀ شریفه
اوّل اینکه: بحث نجاست ذاتی مشرکان و بهطور کلّی غیر اهلکتاب از سایر کفّار، در کتب روائی ما ذکر نشده است، و استناد فقها بر نجاست مشرکان منحصر است در آیۀ شریفه:
﴿يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِنَّمَا ٱلۡمُشۡرِكُونَ نَجَسٞ فَلَا يَقۡرَبُواْ ٱلۡمَسۡجِدَ ٱلۡحَرَامَ﴾.1
و چنانچه ذکر شد، این آیه دلالتی بر نجاست ظاهریّه ندارد و مقصود از آن، خبث باطن و قذارت نفسانی میباشد؛ مضافاً به روایاتی که در باب رضاع و یا در باب نکاح و غیره که دلالت بر عدم نجاست ذاتی مشرکان دارد، وارد است.
مثلاً روایتی است از:
حمید بن زیادٍ ... عن عبدالرّحمنِ بن أبیعبداللَه قال: «سَألتُ أباعبداللَه علیه السّلام: هل یَصلُحُ لِلرَّجلِ أن تُرضِعَ له الیهودیّةُ و النصرانیّةُ و المشرکةُ؟ قال: ”لا بَأسَ.“ و قال: ”امنَعوهُم مِن شُربِ الخمرِ.“»2
- سوره توبه (٩) آیه ٢٨. امام شناسی، ج ٦، ص ١١٣:
«ای کسانی که ایمان آوردهاید، مشرکان نجس هستند؛ و بعد از این سال نباید به مسجدالحرام نزدیک شوند!» - وسائل الشّیعة، ج ٢١، ص ٤٦٥. ترجمه:
«عبدالرّحمن بن أبیعبدالله میگوید: از امام صادق علیه السّلام پرسیدم آیا برای مرد جایز است که زن یهودی و نصرانی و مشرک برای او شیر بدهد؟ فرمود: ”اشکالی ندارد.“ و فرمود: ”آنان را از شرب خمر منع کنید.“» (محقّق).
- سوره توبه (٩) آیه ٢٨. امام شناسی، ج ٦، ص ١١٣:
