رساله طهارت انسان

«در حدیث وارد است: ”از این قاذوره‌ای که خدا نهی فرموده است، بپرهیزید!“ یعنی از کار زشت و کلام ناروا دوری کنید.

و گفته می‌شود: مرد ناپاک و آلوده. و هم‌چنین گفته می‌شود: ای شخص تو ما را آلوده ساختی! یعنی موجب ناراحتی و به‌هم ریختگی ما شدی.»

... و رَجُلٌ مَقذَرٌ: تَجتَنِبُهُ النّاسُ.

«یعنی مردی که مردمان از او دوری می‌جویند.»

... یقال: قَذِرتُ الشَّی‌ءَ أقذَرُهُ، إذا کَرِهتُه و اجتَنَبتُهُ.

«گفته می‌شود: قَذِرتُ الشَّی‌ءَ، یعنی: از او خوشم نیامد و از او اجتناب کردم.»

... القاذورةُ مِن الرِّجال: الفاحِشُ السَّیِّئُ الخُلُق.

«به مردمان زشت‌کردار و بد اخلاق، قاذوره گفته می‌شود.»

... القاذورة من الرّجال: الَّذی لا یُبالِی ما قالَ و ما صَنع.

«به کسی که باکی از گفتار و کردارش ندارد نیز قاذوره اطلاق می‌شود.»

... و رُوِیَ أنّ النبیَّ صلّی اللَه علیه (و آله) و سلّم کانَ قاذورةً لا یَأکُلُ الدَّجاجَ حَتّیٰ تُعلَفَ.

القاذورةُ هٰهنا، الّذی یَقذُرُ الأشیاءَ؛ و أرادَ بِعَلفِها أن تُطعَم الشّی‌ءَ الطّاهرَ. و الهاءُ للمبالغةِ.

از رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم روایت است: ”اگر مرغی از قاذورات ارتزاق می‌نمود حضرت از خوردن گوشت آن مرغ إبا می‌نمودند تا اینکه به او از علوفات و حبوب طاهر داده شود و به‌واسطۀ آن از ناپاکی درآید.“

و مقصود از قاذوره در اینجا شخصی است که اشیاء خبیث را ناپاک و آلوده می‌بیند و از آنها اجتناب می‌کند. و هاء در اینجا جهت مبالغه است.»

و فی حدیثِ أبی‌موسی فی الدَّجاجِ: «رَأیتُهُ یَأکُلُ شَیئًا فَقَذِرتُهُ.» أی: کَرِهتُ أکْلَهُ، کأنّهُ رَآهُ یَأکُلُ القَذَرَ.

«ابی‌موسی نیز روایت می‌کند که پیامبر فرمود: ”دیدم آن مرغ از چیزی ارتزاق می‌کرد، و مرا از این کار ناخوش آمد و از خوردن آن مرغ صرف‌نظر کردم.“ گویا آن حضرت دیده است که از قاذورات می‌خورد.»

... و لَمّا رَجَمَ النّبیُّ صلَّی اللَه علَیهِ (و آلِهِ) و سلّم ماعِزَ بنَ مالکٍ قالَ: