رساله طهارت انسان

می‌فرمود: ”خدایا به تو پناه می‌برم از آنچه که پلید و نجس و خبیث و ناپاک و خبیث‌کننده می‌باشد، که آن همانا شیطان رانده و طرد شده است.“»

 و شبیه این روایت را در مستدرک الوسائل، باب استحباب التّسمیة و الاستعاذة، از کتاب جعفریّات روایت می‌کند که:

امیرالمؤمنین علیه السّلام فرمود: «رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم به من امر کرد هنگامی که داخل بیت‌الخلاء می‌شوم این دعا را بخوانم.»¹

 خُب بسیار روشن و واضح است: چه در روایت أغلف که زمین تا چهل روز به حالت نجاست می‌ماند، مقصود نجاست ظاهری نیست؛ و کذلک اطلاق لفظ نِجس بر شیطان به معنای نجاست اصطلاحی نخواهد بود.

 و نیز روایتی در علل الشّرایع، با سلسله سند از معاذ بن جبل، از رسول خدا نقل می‌کند که حضرت فرمودند:

إنّ اللَه عزّوجلّ خَلَقَنی و عَلیًّا و فاطمةَ و الحسنَ و الحسینَ قَبل أن یخلُقَ الدّنیا بِسبعةِ آلافِ عامٍ.

قُلتُ: فأینَ کُنتم یا رسولَ اللَه؟

قالَ: قُدّامَ العَرشِ نُسَبِّحُ اللَه تعالیٰ و نَحمَدُهُ و نُقَدِّسُهُ و نُمَجِّدُهُ.

قُلتُ: عَلیٰ أیِّ مِثالٍ؟

قالَ: أشباحُ نورٍ، حتّیٰ إذا أرادَ اللَه عزّوجلّ أن یَخلُقَ‌ صُوَرَنا، صَیَّرَنا عَمودَ نورٍ ثمّ قَذَفَنا فی صُلبِ آدَمَ، ثمّ أخرَجَنا إلیٰ أصلابِ الآباءِ و أرحامِ الأُمَّهاتِ و لا یُصیبُنا نِجسُ الشّرکِ و لا سِفاحُ الکُفرِ... .²

«خدای متعال قبل از خلقت دنیا به هفت هزار سال، من و علی و فاطمه و حسن و حسین را خلق فرمود.

پرسیدم از آن حضرت: پس شما کجا بودید ای رسول خدا؟