رساله طهارت انسان

عن آنِیةِ أهلِ الذِّمّةِ و المجوسِ، فقال: ”لا تَأکُلوا فی آنِیَتِهم، و لا من طعامهِمُ الّذی یَطبُخونَ، و لا فی آنیَتِهمُ الّتی یَشرَبونَ فیها الخَمر.“»¹

 در این روایت، گرچه صدر آن نهی از مباشرت با ظروف اهل‌کتاب است، الاّ اینکه در ذیلْ اختصاص اجتناب را به ظروفی که مُعَدّ برای شرب خمر است، داده است. و در غیر این‌صورت، تفصیل بین ظروفی که در آن غذا می‌خورند و یا شراب، دیگر موردی نمی‌داشت. و لذا می‌توان این روایت را از جملۀ روایاتی که ظهور در طهارت اهل‌کتاب دارند، به حساب آورد.

١٢. و عنه، عن أحمدَ بنِ محمّدٍ، عن علیِّ بنِ الحَکَمِ، عن عبداللَه بنِ یحیَی الکاهلیِّ قال: «سَألتُ أباعبداللَه علیه السّلام عن قومٍ مسلمین یَأکُلونَ و حَضَرَهم رَجلٌ مجوسِیٌّ، أ یَدعونه إلیٰ طعامِهم؟ فقال: ”أمّا أنا فلا أُواکِلُ المجوسیَّ، و أکرَهُ أن أُحرِّمَ علیکُم شیئًا تصنَعونه فی بلادِکُم.“»²

دلالت بسیاری از این روایات بر کراهت تماس با اهل‌کتاب

 در این روایت نیز إشعار بر طهارت اهل‌کتاب، ظاهر است؛ زیرا:

 اوّلاً: امام علیه السّلام در پاسخ سؤال می‌فرماید: «من این‌کار را نمی‌کنم!» و اگر نجاست اهل‌کتاب نزد امام علیه السّلام مسلّم بود، دیگر این عبارت چه معنایی دارد؟! حضرت باید بفرماید: جایز نیست و باید ترک شود.