امام شناسی ج8

 عمر گفت: شاعرترین شاعران كیست اى پسر عبّاس؟ من گفتم: زُهَیر بن أبى سُلمَى‌. عُمَر گفت: از اشعار او مقدارى بخوان كه بدانیم آنچه را كه مى‌گویى درست است! ابن عبّاس مى‌گوید: زُهَیر در این اشعارى كه مى‌خوانم، طائفه‌اى از بنى عَبْدالله بن غَطْفَان را مدح مى‌كند؛ و شروع كردم به خواندن این أبیات:

 ١ ـ «اگر كسى بتواند به جهت كرم بر فراز خورشید بنشیند؛ طائفه غَطْفَان طائفه‌اى هستند كه به‌واسطه اصل و ریشه ذاتى، و یاعزّت و شرافت اوّلى بر فراز خورشید نشسته‌اند.

 ٢ ـ طائفه‌اى هستند كه چون بخواهى نَسَب آنها را بیان كنى، پدرشان سنان است؛ كه خود این طائفه و هم آنچه را كه از اولاد زائیده‌اند و آورده‌اند همه و همگى پاك و پاكیزه هستند.

 ٣ ـ در هنگام سُكون و آرامش مأنوس مى‌شوند؛ و در وقت ترس و خوف مختفى مى‌گردند؛ و چون ایشان را براى امرى بخوانند، با سرعت اجابت كرده؛ كریمانه و سخاوتمندانه به طورى كه سید و سالار براى انجام امور خیریه هستند، مى‌شتابند.

 ٤ ـ به واسطه زیادى و گوناگونى نعمت هایى كه خداوند برایشان داده است، پیوسته مورد حَسَد واقع مى‌شوند. خداوند آن اصل و چیزى را كه به سبب آن، مورد حسادت قرار مى‌گیرند، از آنها سَلْب نفرماید.»

 عُمَر چون این ابیات را شنید گفت: نیكو سروده است؛ و من هیچ كس را سزاوارتر به انطباق مفاد این شعر بر او نمى‌دانم مگر این گروه از بنى هاشم، به جهت فضیلت رسول خدا صلّى اللَه علیه (و آله) و سلّم، و به جهت قرابت این گروه با رسول خدا.

 ابن عبّاس گوید: من گفتم: اى أمیر مؤمنان! در این نظریه موفَّق آمدى و پیوسته موفَّق باشى! عُمَر گفت: اى پسر عبّاس! مى‌دانى به چه علّت قوم شما بعد از