امام شناسی ج13

معنى وصفى ملكه انسان شده و هیچگاه از وى مفارقت نمى‌كند. فرق است میان اینكه بگوئیم: الَّذِينَ أَشْرَكُوا، وَ الَّذِينَ صَبَرُوا، وَ الَّذِينَ ظَلَمُوا، وَ الّذِینَ‌ يَعْتَدُونَ‌ (یعنى آنان كه شرك آوردند و آنان كه شكیبائى نمودند و آنان كه ستم كردند و آنان كه تجاوز مى‌نمایند) و میان این كه بگوئیم: مشرکین‌، وَ صابرین‌، وَ ظالمین‌، وَ معتدین‌ (یعنى مشركان و شكیبایان و ستمكاران و تجاوز كنندگان.) و بنابر این شاكرین كسانى هستند كه وصف شكر در ایشان ثابت و استوار شده و این فضیلت در آنها استقرار یافته است. و معلوم شد كه: شكر مطلق آن است كه بنده نعمتى را به یاد نیاورد مگر اینكه خدا را با آن نعمت به یاد آورد، و برخورد با چیزى نكند كه به آن نعمت گفته مى‌شود مگر اینكه أمر خدا را در آن اطاعت نماید.

مقام شاكرین مقام مخلصین است كه شیطان را بدان راه نیست‌

 و از آنچه گفتیم به دست آمد كه شكر تمام نمى‌شود مگر آنكه بنده علماً و عملًا براى خداوند ـ سبحانه ـ اخلاص داشته باشد. پس شاكرین همان برگزیدگان براى خدا (مُخْلَصینَ لِلّه) هستند كه شیطان طمعش را از آنان بریده است و در مقام و منزلتى مى‌باشند كه ابلیس لعین را بدان بارگه راه نیست.

 و این حقیقت از آنچه خداوند از زبان ابلیس حكایت كرده است به دست مى‌آید، زیرا مى‌گوید: قالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ، إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ.¹ «إبلیس به خدا گفت: سوگند به مقام عزّت تو كه من تمام بندگانت را إغوا مى‌كنم مگر آن بندگانت را از میان آنها، كه برگزیدگانند.»

 و نیز فرمود: قالَ رَبِّ بِما أَغْوَيْتَنِي لَأُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ، إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ.² «ابلیس به خدا گفت: اى پروردگار من! در برابر إغوائى كه مرا نمودى، من در زمین براى بنى آدم زینت مى‌دهم و همه را إغواء و گمراه مى‌نمایم، مگر آن دسته از بندگانت را از ایشان كه برگزیدگانند.»