امام شناسی ج14

 آیا شهادت ابن صَبَّاغ مالكى در كتاب نفیس و ارزشمند «الفُصُول المُهِمَّة» كه تا به حال یكى از مصادر مهمّه منقولات علماى بزرگ شیعه مى‌باشد كافى نیست؟!

 آیا دلالت نیمى از اخبار كثیره كه در این باره وارد شده است، و ما از «بصائر الدَّرجات» صَفّار به نقل مجلسى ذكر نمودیم، و در آنجا حضرت امام رضا علیه السّلام صریحاً مى‌نویسند كه: «جَفْر و جامعه دلالت دارند بر عدم تمامیت و به سر نگرفتن ولایت عهد» كافى نیست؟!

 آیا كلام مفصّل «كشف الظّنون» از یك مرد سنّى مذهب كه آن را بتمامه نقل نمودیم كافى نیست؟!

 آیا كلام محمّد بن طَلْحه شافعى در كتاب «مَطَالِبُ السَّئول» كه از اعاظم علماى اهل سنّت است و كلام وى را حتّى علماى شیعه مورد استدلال و شاهد قرار مى‌دهند؛ و از این كتاب ارزشمند در مصنّفات شیعه مطالبى عالى و گرانقدر به چشم مى‌خورد، كافى نیست؟!

 آیا كلام ابن خلدون در مقدّمه خود كه آن را به طور تفصیل بیان كردیم و در آن مى‌گوید: حضرت صادق علیه السّلام بعضى از أقرباى خود را مانند یحیى بن زید از خروج منع نمودند و مصرع و مقتلش را به وى معرّفى كردند و او نشنید و عصیان نمود و خروج كرد و در جوزجان به قتل رسید؛ و گفتار مفصّلى كه در شرح وقایع نظیر این ذكر مى‌كند و مى‌گوید: این مطالب از اهل بیت جاى شكّ و تردید نیست، كافى نیست؟!

 اینها همه از مصادر مهم و مُتقن و معروف و مشهور اهل سنّت است كه كلامشان براى مورّخین و اهل سیر و متكلّمین حجّت است، تا چه رسد به صدها كتابى كه از شیعیان به دست علماى ایشان تصنیف شده و در آن نام جفر را برده و در انتسابش به أمیر المؤمنین علیه السّلام تردید نكرده اند.