امام شناسی ج14

 كلام أبُو الْعَلاىِ مَعَرِّى را ضمن دو بیتى‌اش دیدیم كه: به عنوان دفاع از اهل بیت و رفع تعجّب مُشكّكین چگونه مطلب را مبین و مدلّل مى‌سازد؛ با آنكه همه مى‌دانیم: أبو العلا مردى است در بحث سرسخت، و به زودى زیر بار گفتار بدون برهان و دلیل نمى‌رود.

 و چقدر ابن خلدون خوب مسأله را بدین چند كلمه مدلّل ساخته بود كه: وقتى ما مى‌بینیم نظیر این اخبار از اقارب و ذرارى و مُنْتسبین به امامان شیعه و حضرت صادق واقع شده و تحقّق آن مشهود گردیده است؛ چرا درباره خود آنها كه عین خاندان رسالت و حقیقت اهل بیت مى‌باشند تردید نمائیم؟!

مشكل بودن باور بسیارى از مسائل غیبیه براى علمائى كه راه عرفان نپیموده‌اند

 در این صورت به صاحب «اعیان الشّیعة» وَ مَنْ یحْذُو حَذْوَهُ باید گفت: استبعاد شما بى مورد است و اگر شما هم مانند بعضى از تلامذه مرحوم آخوند ملّا حسین‌قلى همدانى آن عارف بزرگ در نجف به درس او مى‌رفتید، باور كردن این امور و نظیر آن براى شما سهل مى‌گشت. امّا نه تنها شما بلكه هر یك از علمائى كه از آن مَشْرب إشراب نشده‌اند، و به فقه و اصول و حدیث و تفسیر تنها قناعت ورزیده‌اند، و دلشان از انوار ملكوتى إشراب نگردیده، و عوالم غیب را خود شهوداً لَمْس و مَسّ نكرده‌اند بدین درد مبتلا مى‌باشند.

 مگر آنكه گرفتار بحث و نوشتار بعضى از علماى سنّى مذهب بشوید، و آنها طبق این گفتارتان از باب جدل بگویند: دلیل بر حقّانیت ما این است كه: در میان ما عرفاى بزرگ كه داراى شهود وجدانى و علوم غیبیه بوده‌اند بسیار دیده شده و نامشان و سیرشان و منهاجشان در كتب مسطور، و مكتبشان نیز امروز موجود است. و امّا شما درباره امامان معصوم و پیشوایانى كه آنها را خلیفه إلهیه رسول اكرم مى‌دانید، قائل به انكشافات باطنى و علوم شهودى نمى‌باشید، بنابراین علماى ما كه راه عرفان را سیر نموده‌اند از امامان شما برتر و راقى‌تر مى‌باشند. در اینجاست كه دست پاچه شده و با هزار و یك دلیل اثبات علوم غیبیه حتّى علم جفر را براى آنان مى‌نمائید تا از قافله عقب نمانید! بارى این گونه استدلالها مشام جان را معطّر