امام شناسی ج14

پیوسته عادتش این بود كه: آن را به شمشیرش آویزان مى‌نمود. و نزد من نسخه‌اى از آن وجود دارد. و بخارى در صحیحش در باب «كتابت علم» و در باب «إثْمُ مَنْ تَبَرَّأ مِنْ مَوَالِیهِ» (گناه كسى كه از موالى خود تبرّى جوید) از آن روایت كرده است.¹

معرفى كتاب دیات از خطیب بغدادى‌

 خطیب بغدادى گوید: ذِکرُ الرِّوَایةِ عَنْ أمیرِ الْمُؤْمِنینَ عَلِىِّ بْنِ أبِى طَالِبٍ فِى ذَلِک‌ (یعنى در لزوم كتابت و تقیید علم). آنگاه با سند خود روایت مى‌كند از ابراهیم از پدرش كه گفت: خَطَبَنَا عَلِىٌ‌ فَقَالَ: مَنْ زَعَمَ أنَّ عِنْدَنَا شَیئاً نَقْرَأُهُ لَیسَ فِى کتَابِ اللَهِ تَعَالَى وَ هَذِهِ الصَّحِیفَةِ ـ قَالَ: صَحِیفَةٌ مُعَلَّقَةٌ فِى سَیفِهِ فِیهَا أسْنَانُ الإبلِ وَ شَىْ‌ءٌ مِنَ الْجرَاحَاتِ‌ ـ ² فَقَدَ کذَبَ‌.

 و فیها: قَالَ رَسُولُ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ [وَ ءَالِه‌]: الْمَدِینةُ حَرَمٌ مَا بَینَ عَیرٍ إلَى ثَوْرٍ، فَمَنْ أحْدَثَ فِیهَا حَدَثاً، أوْ آوَى مُحْدِثاً³ فَعَلَیهِ لَعْنَةُ اللَهِ وَ الْمَلئکةِ وَ النَّاسِ أجمعینَ، لَا یقْبَلُ اللَهُ مِنْهُ صَرْفاً وَ لَا عَدْلًا.⁴

 وَ مَنِ ادَّعَى إلَى غَیرِ أبیهِ، أوِ انْتَمَى إلَى غَیرِ مَوَالِیه‌⁵ فَعَلَیهِ لَعْنَةُ اللَهِ وَ الْمَلئکةِ وَ النَّاسِ أجْمَعِینَ، لَا یقْبَلُ اللَهُ مِنْهُ صَرْفاً وَ لَا عَدْلًا.

 وَ ذِمَّةُ الْمُسْلِمینَ وَاحِدَةٌ، یسْعَى بِهَا أدْنَاهُمْ. فَمَنْ أخْفَرَ مُسْلِماً فَعَلیهِ لَعْنَةُ اللَهِ وَ الْمَلئکةِ وَ النَّاسِ أجْمَعِینَ، لَا یقْبَلُ اللَهُ مِنْهُ صَرْفاً وَ لَا عَدْلًا.⁶