امام شناسی ج14

 «علىّ بن أبى طالب أمیر المؤمنین علیه السّلام براى ما خطبه خواند و در آن گفت: كسى كه گمان كند در نزد ما چیزى است كه آن را مى‌خوانیم غیر از كتاب اللَه تعالى و این صحیفه راوى گفت: صحیفه‌اى بود كه به شمشیرش آویزان بود، و در آن سن‌هاى مختلف شتر براى مقدار دیه‌هاى مختلف و كفّارات معین شده بود، و دیگر مقدارى از دیه جراحات و زخمها ـ پس چنین گمان برنده‌اى حقّاً دروغ گفته است.

 و در این خطبه نیز فرمود: رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله فرمود: شهر مدینه از دو جانب آن كه ما بین عَیر (زمین مسطّح و برآمده) تا ثَوْر (زمین سنگلاخ) باشد حرم است. هر كس در این زمین حَدَثى و بدعتى ایجاد نماید، و یا بر پادارنده حدثى و بدعتى را مأوى دهد، بر او باد لعنت خدا و فرشتگان و مردمان همگى! خداوند از وى قبول نكند انفاق مالى را، و نه فدیه و بازخریدى را!

 و كسى كه در نسب، خود را به غیر پدرش منتسب سازد، یا به غیر موالیانش ببندد، بر او باد لعنت خداوند و فرشتگان و مردمان همگى! خداوند از وى قبول نكند انفاق مالى را، و نه فدیه و بازخریدى را!

 ذمّه و عهده دارى جمیع مسلمانان، حائز درجه واحدى از اهمیت است؛ براى برآوردن آن پست‌ترین آنان سعى و دنبال مى‌كند. پس كسى كه نقض عهد با مسلمانى كند و به وى غدر ورزد، بر او باد لعنت خداوند و فرشتگان و مردمان همگى! خداوند از وى قبول نكند انفاق مالى را، و نه فدیه و بازخریدى را!»

 و همچنین خطیب با سند خود از طارق روایت مى‌نماید كه گفت: دیدم على علیه السّلام را بر فراز منبر كه مى‌گفت: «مَا عِنْدَنَا کتَابٌ نَقْرَأهُ عَلَیکمْ إلَّا کتَابُ اللَهِ عَزّ وَ جَلَّ وَ هَذِهِ الصَّحِیفَةُ» وَ صَحِیفَةٌ مُعَلَّقَةٌ فِى سَیفٍ، عَلَیهِ حَلْقَةُ حَدِیدٍ، وَ بَکرَاتُهُ حَدِیدٌ، فِیهَا فَرَائضُ الصَّدَقَة¹ قَدْ أخَذَهَا مِنْ رَسُولِ اللَهِ صلى اللَه علیه و آله.² «نزد ما كتابى نمى‌باشد كه آن را