
امام شناسی ج14
جلد چهاردهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تدوین حدیث نزد شیعه و اهلسنت» و «بحثی مبسوط در عدم تحریف قرآن» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • اهمیت تدریس و کتابت • منع عمر از كتابت حديثِ پيامبر • منع عمر از كتابت بر اساس اغراض سياسى بوده است • آفات اعتقاد به «حسبنا كتاب الله» • دلایل نیاز به سنّت پیامبر و همچنین شواهد بسیار تاریخی بر مطلوبیت کتابت حدیث • اعتراف أحمد أمين به غلط بودن خلافت أبو بكر و عمر، و مطاعن عثمان • اعترافات احمد امين به منع عمر از وصیت پیامبر در مرض موت • بحثی مفصل در عدم تحریف قرآن، و نقد و بررسی ادلۀ قائلان به تحریف • نقدی بر مکتب اخباری • بحثی مشروح دربارۀ تدوین حدیث در نزد اهل سنت • ابحاثی درباره روایات اسرائیلیات، روایات ابوهریره و مانند آن • کتابهایی غیر از قرآن که در خانۀ اهلبیت بوده است
امام شناسی ج14
299كه در آن به چشم من خورد این بود كه: پسر برادر و جدّ چنانچه وارث باشند، مال متوفَّى میان آن دو به طور نصف قسمت مىشود ....»
و كلینى ایضاً با سند دیگر از محمّد بن مسلم آورده است كه قالَ: نَظَرْتُ إلَى صَحیفَةٍ ینْظُرُ فیها أبو جَعفَرٍ فَقَرَأْتُ فیها مَكتوباً: ابنُ أخٍ وَ جَدٌّ الْمَالُ بَینَهما سَواء (إلَى أن قالَ:) فَقَالَ أبُو جَعْفَرٍ: أمَا إنَّهُ إمْلاءُ رَسُولِ اللَهِ صلى اللَه علیه و آله و سلّم مِنْ فِیهِ وَ خَطُّ عَلِىٍّ علیه السّلام بِیدِهِ!
و صَفَّار در «بصائر الدّرجات» با سند خود، از سلیمان بن خالد، از حضرت صادق علیه السّلام روایت میكند (تا آنكه مىگوید): فَلْیخْرِجُوا قَضَایا عَلِىٍّ علیه السّلام وَ فَرَائضَهُ إنْ کانُوا صَادِقِینَ ـ الحدیث.
«بنابراین اگر آنان راست میگویند: باید قضایا و فرائض على علیه السّلام را بیاورند و إرائه بدهند» ـ تا آخر حدیث.
و ظاهراً مراد حضرت، بنى الحسن مىباشند؛ و مراد از قضایا (قضاوتها)، یا قضاوتهاى آن حضرت در فرائض و مواریث است، یا مطلق قضاوتهاى وى.
بنابراین در آن زمان تدوین شده بوده و نزد آل على علیهم السلام بوده است.1
پنجمین تدوین امیرالمومنین علیه السلام
٥ ـ كتاب السِّتِّین
آیة اللَه سید محسن امین عاملى رضى اللَه عنه كتابى را براى أمیر المؤمنین علیه السّلام شمرده است كه در آن شصت نوع از انواع علوم قرآن را آن حضرت املاء فرموده است؛ و از براى هر یك از آنها مثالى به خصوص ذكر نموده است. و این كتاب حكم اصل را دارد براى هر كس كه در انواع علوم قرآن چیزى نوشته است.
مجلسى در «بحار الانوار» این كتاب را از أبو عبد اللَه محمّد بن ابراهیم بن جعفر نعمانى در تفسیرش بر قرآن نقل نموده است، و نعمانى آن را از حافظ ابن عُقْدَه با سند متّصل خود از حضرت صادق جعفر بن محمّد علیهما سلام روایت كرده است كه آن حضرت آن
- «أعيان الشّيعة» جلد اوّل، قسمت اوّل، ص ٣٥٠ تا ص ٣٥٢ از طبع ثانى، سنه ١٣٦٣ قمرى، مطبعه ابن زيدون دمشق.
