
امام شناسی ج14
جلد چهاردهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تدوین حدیث نزد شیعه و اهلسنت» و «بحثی مبسوط در عدم تحریف قرآن» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • اهمیت تدریس و کتابت • منع عمر از كتابت حديثِ پيامبر • منع عمر از كتابت بر اساس اغراض سياسى بوده است • آفات اعتقاد به «حسبنا كتاب الله» • دلایل نیاز به سنّت پیامبر و همچنین شواهد بسیار تاریخی بر مطلوبیت کتابت حدیث • اعتراف أحمد أمين به غلط بودن خلافت أبو بكر و عمر، و مطاعن عثمان • اعترافات احمد امين به منع عمر از وصیت پیامبر در مرض موت • بحثی مفصل در عدم تحریف قرآن، و نقد و بررسی ادلۀ قائلان به تحریف • نقدی بر مکتب اخباری • بحثی مشروح دربارۀ تدوین حدیث در نزد اهل سنت • ابحاثی درباره روایات اسرائیلیات، روایات ابوهریره و مانند آن • کتابهایی غیر از قرآن که در خانۀ اهلبیت بوده است
امام شناسی ج14
306فَاطِمَةَ علیها السَّلام. قَالَ: فَقُلْتُ: وَ مَا مُصْحَفُ فَاطِمَةَ؟!
فَقَالَ: إنَّ اللَهَ تَبَارَک وَ تَعَالَى لَمَّا قَبَضَ نَبِیهُ صلّى اللَه علیه و آله دَخَلَ عَلَى فَاطِمَةَ مِنْ وَفَاتِهِ مِنَ الْحُزْنِ مَا لَا یعْلَمُهُ إلَّا اللَهُ عَزَّ وَ جَلَّ. فَأرْسَلَ إلَیهَا مَلَکاً یسَلِّى عَنْهَا غَمَّهَا وَ یحَدِّثُهَا.
فَشَکتْ ذَلِک إلَى أمیرِ الْمُؤْمِنینَ علیه السّلام. فَقَالَ لَهَا: إذَا أحَسْتِ بِذَلِک وَ سَمِعْتِ الصَّوْتَ قُولِى لِى. فَأعْلَمَتْهُ؛ فَجَعَلَ یکتُبُ کلَّ مَا سَمِعَ حَتَّى أثْبَتَ مِنْ ذَلِک مُصْحَفاً.
قَالَ: ثُمَّ قَالَ: أمَا إنَّهُ لَیسَ مِنَ الْحَلَالِ وَ الْحَرامِ، وَ لَکنْ فِیهِ عِلْمُ مَا یکونُ.
«زنادقه در سنه صد و بیست و هشتم ظهور مىكنند، به علت آنكه من در مُصْحف فاطمه علیها السَّلام نظر كردم. راوى مىگوید: من گفتم: مُصْحَف فاطمه كدام است؟!
فرمود: خداوند تبارك و تعالى چون روح پیغمبرش صلى اللَه علیه و آله را به سوى خود قبض نمود، بر فاطمه به قدرى اندوه و غم وارد شد كه غیر از خداوند عزّ و جلّ كس نداند. در این حال خداوند مَلَكى را فرستاد تا غم و غصّه وى را تسلیت و آرامش بخشد و با او به گفتگو پردازد. فاطمه علیها السَّلام جریان حال خود را به على علیه السّلام عرضه داشت. أمیر المؤمنین علیه السّلام بدو گفت: چون احساس این امر را نمودى و صداى فرشته را شنیدى، مرا آگاه كن. فلهذا فاطمه او را آگاه مىكرد، و على علیه السّلام شروع كرد به نوشتن و هر چه را كه مىشنید، مىنوشت تا به حدّى كه از آن مُصْحَفى به وجود آمد.
راوى مىگوید: سپس حضرت گفت: آگاه باشید كه: در آن از علم حلال و حرام چیزى نمىباشد و لیكن در آن علم حوادث و وقایع آینده است.»
مجلسى در بیان خود آورده است: در «قاموس» گوید: أحْسَسْتُ و أحْسَیتُ و أحَسْتُ با سین بدون تكرار كه از شواذّ تخفیف به شمار مىآید، به معنى ظَنَنْتُ وَ وَجَدْتُ و أبْصَرْتُ و عَلِمْتُ مىباشد. و الشَّىْءَ: وَجَدْتُ حِسَّهُ.1
- همين مصدر از طبع کمپانى ص ٢٨٥ و از طبع حيدرى ص ٤٤، حديث ٧٧. و «بصائر الدّرجات» ص ٤٣.
