امام شناسی ج14

حَتَّى اکتَوَیتُ‌.¹ «حال من چنین بود كه فرشتگان را بدون آنكه ببینم با من سخن مى‌گفتند، تا به جائى كه افتخار مى‌كردم به آنچه در من وجود نداشت!»

 و اینكه بعضى از صالحین خضر را دیده بودند كه عُمر بن عَبد العزیز را تسدید مى‌كرد بدون آنكه سایر مردم او را ببینند؛ همچنان كه به تمام این مسائل از غیر طریق شیعه اشاره شد.

 و صاحب «سیره حَلَبیه» و غیر او روایتى نموده‌اند كه حاصلش آن است كه: بعد از رحلت پیغمبر صلى اللَه علیه و آله جبرائیل براى تعزیت و تسلیت به سوى اهل البیت علیهم السلام مى‌آمد. آنان صداى او را مى‌شنیدند ولى شخص او را نمى‌دیدند.

 آیا این حقایق رفع استبعاد صدور كرامات از بَضْعَةُ النَّبىّ صلّى اللَه علیه و آله و سلّم وَ سَیدَةُ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ وَ مِنْ سَائرِ الْعِتْرَةِ الطَّاهِرَة نمى‌نماید؟!²

كتاب على علیه السلام اسامى ائمّه را به املاء رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله‌

 شیخ الإسلام ابراهیم بن محمّد بن مؤید حَمُّوئى در كتاب نفیس و گران‌قیمت خود: «فرائد السِّمْطَین» روایتى را نقل مى‌كند كه منطبق با محتوى و مضمون مندرجات مصحف فاطمه سلام اللَه علیها مى‌باشد؛ فلهذا ما آن را در اینجا كه بحث از آن مصحف شریف مى‌باشد ذكر مى‌نمائیم.

 وى در عنوانى بدین عبارت: [أمْرُ رَسُولِ اللَه صلى اللَه علیه و آله و سلّم عَلِیاً بِکتَابَةِ مَا یمْلِیهِ عَلَیهِ ثُمَّ بیان بَرَکات الأئمَّةِ مِنْ وُلْدِهِ وَ أنَّ أوَّلَهُمْ هُوَ الإمام الْحَسَنُ وَ بَعْدَهُ الْحُسَینُ وَ أنَّ الأئمَّةَ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ وُلْدِهِ‌] مى‌گوید:

 ٥٢٧ ـ خبر داد به من سید نسّابه جلال الدّین عبد الحمید، از پدرش امام شمس الدّین شیخ الشَّرف فَخَّار بن مَعْد موسوى، از شاذان بن جبرئیل قمّى، از جعفر ابن محمّد دوریستى، از پدرش، از ابو جعفر محمّد بن علىّ بن بابویه‌³ كه او گفت: