
امام شناسی ج14
جلد چهاردهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تدوین حدیث نزد شیعه و اهلسنت» و «بحثی مبسوط در عدم تحریف قرآن» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • اهمیت تدریس و کتابت • منع عمر از كتابت حديثِ پيامبر • منع عمر از كتابت بر اساس اغراض سياسى بوده است • آفات اعتقاد به «حسبنا كتاب الله» • دلایل نیاز به سنّت پیامبر و همچنین شواهد بسیار تاریخی بر مطلوبیت کتابت حدیث • اعتراف أحمد أمين به غلط بودن خلافت أبو بكر و عمر، و مطاعن عثمان • اعترافات احمد امين به منع عمر از وصیت پیامبر در مرض موت • بحثی مفصل در عدم تحریف قرآن، و نقد و بررسی ادلۀ قائلان به تحریف • نقدی بر مکتب اخباری • بحثی مشروح دربارۀ تدوین حدیث در نزد اهل سنت • ابحاثی درباره روایات اسرائیلیات، روایات ابوهریره و مانند آن • کتابهایی غیر از قرآن که در خانۀ اهلبیت بوده است
امام شناسی ج14
313شركایت بنویس!
مىگوید: عرض كردم: اى پیغمبر خدا! شركاى من كیانند؟!
فرمود: امامان پس از تو! به واسطه ایشان است كه امَّتم به باران سیراب مىشوند، و به واسطه ایشان است كه دعایشان مستجاب مىگردد، و به واسطه ایشان است كه خداوند بلا را از آنها بر مىگرداند، و به واسطه ایشان است كه رحمت خدا از آسمان فرود مىآید.
و این است اوَّل آنها ـ و اشاره كرد با دستش به حسن، و پس از آن اشاره كرد با دستش به حسین علیهما سلام، و سپس رسول خدا ـ علیه و آله السّلام فرمود: امامان از اولاد او.»
از آنجائى كه كتاب «جامعه» غالباً در احكام حلال و حرام بوده است، و كتاب جفر در استخراج وقایع با كلّیات رموز، و مصحف فاطمه براى ذكر وقایع و حوادث آینده به خاطر تسلّى حضرت زهراء ـ سلام اللَه علیها ـ مىتوان حدس زد كه: این مطالب را حضرت امیر به دستور پیامبر در مصحف فاطمه سلام اللَه علیهم اجمعین كتابت نموده اند.
گفتار مغنیه درباره مصحف فاطمه علیها السَّلام
شیخ محمّد جواد مغْنِیه درباره مصحف فاطمه بحثى مفصّل مىكند و از اشتباه عمدى و نسبتهاى ناروائى كه علماى عامّه غالباً به شیعه مىدهند، و در اینجا از تشابه اسمى مصحف سوء استفاده نموده، به شیعه نسبت دادهاند كه: مراد از مصحف فاطمه، قرآنى است كه او داشته است غیر از قرآن متعارف، بسیار رنج برده است و اثبات كرده است كه تحریف قرآن گرچه به كلمه یا حرف واحدى باشد، چه از ناحیه زیادتى، و یا نقصان، و یا تغییر در نزد شیعه و علماى شیعه محكوم است؛ و بالاخصّ مطالب شیخ أبُو زُهْرَه عالم سنّى مذهب مصرى معاصرش را مورد خطاب قرار داده و مستدلًّا اتّهامات وى را دفع مىنماید، در خاتمه آن مىگوید: أبُو زُهْرَه در كتاب «المَذَاهب الإسلامیة» ص ٢١ تصریح كرده است كه: آن خلافى كه نتیجه استنباط باشد محمود العاقبة و حسن النّتیجه مىباشد. بنابراین آیا این حُسْن
