امام شناسی ج14

مانند شتر شب كور كه به راه افتد و پیوسته زمین خورد و برخیزد در این كتاب شب كور و هرزه رو گردیده بود. تمام این كتاب را مشحون به كذب و افتراء نموده بود كه البتّه این مقام و شأن دروغ و اتّهام از بسیارى از اسلاف و نیاكان وى به او رسیده است.

 و لیكن گفتارى را كه در مقدّمه آورده بود، و از فَلَتَاتِ قَلَمش تراوش كرده و بخواهى و نخواهى ذكر كرده بود این بود كه: «إنَّنَا نَعَلْمُ أنَّ بَینَ أهْلِ السُّنَّةِ مَنْ تَعَصَّبَ عَلَى الشِّیعَةِ وَ أمْعَنَ فِى ذَلِک إمْعَاناً جَعَلَهُ یرْمِیهِمْ دُونَ تَثَبُّتٍ بِاتِّهَامَاتٍ یتبَینُ لِذِى الْعَینِ الْبَصیرَةِ أنَّهَا بَاطِلَةٌ أمْلَاهَا التَّعَصُّبُ وَ التَّشَاحُنُ الْمَذْهَبِىُّ».¹

 «ما حقّاً و تحقیقاً مى‌دانیم كه در میان اهل سنّت كسانى هستند كه بر علیه شیعه تعصّب ورزیده‌اند و به قدرى در این امر مبالغه كرده و به نهایت رسیده و راه دور و درازى را پیموده‌اند كه بدون تحقیق و تفحّص و تَثَبُّت، آنان را به اتّهاماتى متّهم ساخته‌اند كه براى هر صاحب چشم بینائى روشن است كه آنها اتّهامات باطلى مى‌باشد كه از روى تعصّب و كینه مذهبى املاء گردیده است.»

 مستشار عبد الحَلیم جُنْدى نیز گوید: و از میراث علمى نزد شیعه كتابى است كه مَصْحف فاطمه نامیده مى‌شود. از حضرت صادق حدیث كرده‌اند چون از مصحف فاطمه از او سؤال شد، گفت: إنَّ فَاطِمَةَ مَکثَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللَهِ خَمْسَةً وَ سَبْعِینَ یوْماً وَ کانَ قَدْ دَخَلَهَا حُزْنٌ عَلَى أبِیهَا. وَ کانَ جِبْرِیلُ یأتِیهَا فَیحْسِنُ عَزَاءهَا وَ یطَیبُ نَفْسَهَا وَ یخْبِرُهَا بِمَا یکونُ بَعدَهَا فِى ذُرِّیتِهَا، وَ کانَ عَلِىٌّ یکتُبُ ذَلِک. فَهَذَا مُصْحَفُ فَاطِمَةَ!

 بنابراین، این مصحف، مصحفى به معنى خاص آن نمى‌باشد كه مراد كتاب اللَه تعالى باشد، بلكه آن عبارت است از یكى از مُدَوَّنات.²