امام شناسی ج14

ماجِیلَوَیه، و احمد بن على [ابن ماجیلویه و احمد بن على‌] بن ابراهیم، و حسن بن ابراهیم بن ناتانة¹، و احمد بن زیاد هَمْدَانى رضى اللَه عنهم؛

 گفتند: حدیث كرد براى ما علىّ بن ابراهیم، از پدرش ابراهیم بن هاشم، از بكر بن صالح از عبد الرّحمن بن سالم، از أبو بصیر از حضرت ابو عبد اللَه علیه السّلام كه گفت:

 پدرم به جابر بن عبد اللَه انصارى گفت: من به تو حاجتى دارم، هر وقت برایت سهل و آسان است من تنها با تو باشم و از آن حاجت بپرسم؟!

 جابر گفت: هر وقت شما میل دارید! پدرم با وى خلوت نمود و به او گفت:

 یا جَابِرُ أخْبِرْنِى عَنِ اللَّوْحِ الَّذِى رَأیتَهُ فِى یدَىْ امِّى فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَهِ صلى اللَه علیه و آله و سلّم وَ مَا أخْبَرَتْک بِهِ أنَّ فِى ذَلِک اللَّوْحِ مَکتُوباً!

 «اى جابر خبر بده به من از لوحى كه آن را در دستهاى مادرم فاطمه بنت رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله دیدى، و از آنچه وى به تو خبر داده است كه در آن لوح مكتوب بوده است!»

 جابر گفت: خدا را گواه مى‌گیرم كه من وارد شدم بر مادرت فاطمه در حیات رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله تا او را بر ولادت حسین تهنیت گویم؛ دیدم در دستش لوحى سبزفام بود و پنداشتم كه زمرّد مى‌باشد، و دیدم در آن نوشته‌اى بود سپید شبیه نور خورشید.

 عرض كردم: پدرم و مادرم فدایت گردد اى دختر رسول اللَه! این لوح چیست؟!

 فرمود: این لوحى است كه خداوند ـ جلّ جلاله آن را به رسولش صلّى اللَه علیه و آله هدیه كرده است؛ در آن اسم پدرم و اسم شوهرم و اسم دو پسرانم و اسامى اوصیاء از پسرانم مى‌باشد. آن را پدرم به من عطا نموده است تا مرا بدان بشارت دهد.²