امام شناسی ج14

عنایت مى‌نمایم. وى را عِفْرِیت‌¹ شیطان خبیث حیله‌گر و سیاستمدار زرنگ) مستكبر مى‌كُشد، و مدفون مى‌گردد در شهرى كه آن را بنده صالح من [ذو القرنین‌] بنا كرده است، و دفن او در كنار بدترین خلق من است.

 كلام استوار از من بروز كرد كه: من تر و تازه و شاداب مى‌كنم چشم وى را به محمّد پسرش و خلیفه او پس از دوران حیاتش. بنابراین آن پسر وارث علم من و معدن حكم من است، و محلّ سِرّ من و حجّت من بر بندگان من مى‌باشد.

 پس من بهشت را مأواى او كردم، و شفاعت وى را درباره هفتاد تن از اهل بیتش پذیرفتم آنان كه همگى مستحقّ آتش بوده اند.

 و پایان دادم به خیر و سعادت براى پسرش على: ولىّ من، و یار و معین من، و گواه و شاهد و حاضر بر خلق من، و امین من بر وحى من.

 و بیرون آوردم از او دعوت كننده به سوى راهم را، و گنجینه دار براى علمم: حسن را.

 و سپس كامل كردم امر او را به واسطه پسرش كه رحمت است براى جهانیان. بر اوست كمال موسى، و بهاء عیسى، و صبر أیوب.

 و حتماً اولیاى من در زمان او به ذلّت و پستى كشیده خواهند شد، و سرهایشان را به عنوان هدیه و تحفه مى‌برند همچنان كه سرهاى ترك و دیلم را هدیه مى‌برند.

 پس كشته مى‌گردند، و آتش زده مى‌شوند، و پیوسته به حالت ترس و رعب و دهشت زیست مى‌كنند. زمین از خونشان رنگین مى‌گردد [و بر پا مى‌شود] وَیل و فریاد و ناله دلخراش در میان زنهایشان.

 به حقیقت ایشانند اولیاى من، به بركت ایشان است كه من بر مى‌گردانم هر فتنه و بلاى كور و تاریك و ظلمانى چون شب دیجور را، و به بركت ایشان است كه‌