امام شناسی ج14

روایت كرد عبد اللَه بن محمّد بن جعفر بن محمّد، از پدرش از جدّش علیه السّلام كه: محمّد ابن على باقر العلوم جمع كرد جمیع پسرانش را و در ایشان بود عمویشان زید بن على علیه السّلام پس بیرون آورد براى آنان مكتوبى را به خطّ على علیه السّلام و املاء رسول خدا صلى اللَه علیه و آله كه در آن نوشته بود: هَذَا کتابٌ مِنَ اللَهِ الْعزیزِ الْعلیم. ـ و حدیث لوح را ذكر مى‌كند تا مى‌رسد به آنجا كه‌ وَ اولئِک هُمُ الْمُهتَدون. و پس از آن در آخرش عبد العظیم مى‌گوید: الْعَجَبُ كُلُّ الْعجبِ لِمحمّدِ بنِ جعفرٍ و خروجِهِ و قد سَمِعَ أباه یقولُ هذا و یحكیهِ؛ ثُمّ قال: هذا سِرُّ اللَهِ و دینُه و دینُ ملائكتِهِ، فَصُنْه إلّا عَن أهلهٍ و أولیائِه.¹

 «عجب تمام عجب براى محمّد بن جعفر است كه درحالى‌كه از پدرش شنیده بود این را و براى غیر نقل میكرد، خودش خروج كرد. و سپس عبد العظیم میگوید: این سرّ خداست و دین او و دین ملائكه اوست، آن را پنهان بدار مگر از اهلش و أولیائش.»

 ابراهیم بن محمّد بن مؤید حَمُّوئى روایتى را به دنبال روایت اوّل كه از وى آوردیم ذكر مى‌كند و مى‌گوید: [و با سندى كه گذشت ابن بابویه مى‌گوید:] و حدیث كردند براى ما علىّ بن الحسین [شاذَوَیه‌] مودِّب، و احمد بن هارون فامِى رضى اللَه عنهما، گفتند: حدیث كرد براى ما محمّد بن عبد اللَه بن جعفر حِمْیرى، از پدرش، از جعفر بن محمّد بن مالك فزارى كوفى، از مالك سلولى، از دُرُسْت، از عبد الحمید، از عبد اللَه بن قاسم، از عبد اللَه بن جبله، از أبو السَّفَاتج، از جابر جُعْفى، از ابو جعفر محمّد بن علىٍّ الباقر علیه السّلام، از جابر بن عبد اللَه انصارى كه گفت:

 من وارد شدم بر [مولایم‌] فاطمه بنت رَسُولِ اللَهِ صلّى اللَهُ عَلَیهِ (و آله) وَ سَلَّم وَ قُدَّامَهَا لَوْحٌ یکادُ ضَوْؤُهُ یغْشَى الابْصَارَ،

 فِیهِ اثْنَا عَشَرَ اسْماً: ثَلَاثَةٌ فِى ظَاهِرِهِ، وَ ثَلَاثَةٌ فِى بَاطِنِهِ، وَ ثَلَاثَةُ أسْمَاءٍ فِى آخِرِهِ، وَ