امام شناسی ج14

ثُمَّ دَفَعَهُ إلَى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَینِ علیه السّلام، فَفَک خَاتَماً فَوَجَدَ فِیهِ: اصْمُتْ وَ الْزَمْ مَنْزِلَک، وَ اعْبُدْ رَبَّک حَتَّى یأتِیک الْیقِینُ؛ فَفَعَلَ.

 ثُمَّ دَفَعَهُ إلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِىٍّ علیه السّلام، فَفَک خَاتَماً فَوَجَدَ فِیهِ: حَدِّثِ النَّاسَ وَ أفْتِهِمْ وَ لَا تَخَافَنَّ إلَّا اللَهَ، فَإنَّهُ لَا سَبِیلَ لاحَدٍ عَلَیک!

 ثُمَّ دَفَعَهُ إلَىَّ فَفَککتُ خَاتَماً فَوَجَدْتُ فِیهِ: حَدِّثِ النَّاسَ وَ أفْتِهِمْ وَ انْشُرْ عُلُومَ أهْلِ بَیتِک، وَ صَدِّقْ آبَاءَک الصَّالِحِینَ، وَ لَا تَخَافَنَّ أحَداً إلَّا اللَهَ، وَ أنْتَ فِى حِرْزٍ وَ أمَانٍ؛ فَفَعَلْتُ.

 ثُمَّ أدْفَعُهُ إلَى مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ، وَ کذَلِک یدْفَعُهُ مُوسَى إلَى الَّذِى مِنْ بَعْدِهِ، ثُمَّ کذَلِک أبَداً إلَى قِیامِ الْمَهْدِىِّ علیه السّلام‌¹.

 «فرمود: حقّاً و حقیقةً خداوند عزّ و جلّ پیش از آنكه پیامبرش بمیرد نامه‌اى به سوى او نازل نمود و گفت: اى محمّد، این نامه عبارت است از وصیتى به سوى نجیب از أهل بیت تو!

 گفت: نجیب از اهل بیت من كیست اى جبرائیل؟!

 گفت: علىّ بن أبى طالب علیه السّلام است و بر آن نامه مُهْرهائى زده شده بود از طلا. پیامبر صلى اللَه علیه و آله آن نامه را به على علیه السّلام ردّ فرمود، وى را امر نمود كه تا آن را بگشاید، و مهرى را از آن بر گیرد، و به آنچه در آن از دستور العمل نوشته است عمل نماید.

 أمیر المؤمنین علیه السّلام مهرى از سر نامه برگرفت، و بدان عمل كرد، و سپس آن را به پسرش حسن علیه السّلام ردّ كرد. حسن مُهرى را از نامه برگرفت، و بدانچه در آن بود عمل نمود، و سپس آن را به حسین علیه السّلام ردّ نمود.

 حسین مهرى را از نامه گشود، و در آن یافت كه چنین نوشته است: گروهى را