امام شناسی ج14

براى شهادت برانگیز! چرا كه شهادتى براى ایشان نمى‌باشد مگر در معیت تو! و جانت را به خداى عزّ و جلّ بفروش! و حسین بدان عمل كرد.

 و سپس آن را به علىّ بن الحسین علیه السّلام ردّ كرد، و او مهرى را از آن برگرفت و در آن یافت كه نوشته است: سكوت را پیشه كن، و ملازم خانه‌ات باش، و خداى را عبادت كن تا یقین (مرگ) به سوى تو آید. و او بدان عمل نمود.

 و سپس آن را به محمّد بن على علیه السّلام ردّ نمود، و وى مهرى را از آن باز كرد و در آن یافت: براى مردم حدیث و گفتگو كن، و رأى و فتواى خودت را بازگو نما، و از هیچ كس غیر از خدا مترس، زیرا كه أحدى قدرت تسلّط و غلبه بر تو را ندارد!

 و پس از آن پدرم آن را به من ردّ نمود، من مهرى را از سر آن برگشودم، و در آن یافتم: با مردم به حدیث بپرداز، و فتوى و رأیت را آشكارا كن، و علوم اهل بَیتَت را انتشار بده، و گفتار و رفتار و منهاج و عقیده پدران صالحت را به منصّه راستى بنشان، و صدق و راستى و درستى ایشان را إعلام نما، و از هیچ كس غیر از خدا مَهَراس؛ و تو در امان و حفظ و مَصونیت ما خواهى بود! و من بدان عمل كردم.

 و من این نامه را به موسى بن جعفر مى‌دهم؛ و به همین منوال وى به كسى كه پس از اوست مى‌دهد؛ و سپس همین طور أبداً تا قیام مهدى علیه السّلام خواهد بود.»

 و از «أمالى» شیخ، از صدوق، از ابن ولید مثل این روایت را آورده است.¹

 مجلسى همین مضمون را با أدْنى اختلافى در عبارت نیز با سندى از «عِلَل الشَّرائع»² و با سندى دگر از «إكمال الدِّین»³ روایت مى‌نماید.⁴