امام شناسی ج14

آن مى‌گوید:

 بنابراین با اتّفاق در كلام مى‌توان گفت كه: در تدوین و ترتیب حدیث و جمع آن در بابهاى مختلف، قدیم‌تر از وى كسى نبوده است، به علّت آنكه آنان را كه در جمع‌آورى حدیث ذكر كرده‌اند همگى در أثناء قرن دوّم مى‌باشند، همچنان كه در «تَدْریب» سیوطى آمده است، و در آنجا از ابن حَجَر در «فتح البارى» حكایت نموده است كه: اوَّلین كسى كه حدیث را مُدَوَّن كرد به امر عمر بن عبد العزیز، ابن شِهَاب زُهْرى بود.

 بنابراین در ابتدا و سر صد سال از هجرت بوده است. چون خلافت عمر در سنه نود و هشت و یا نود و نه بود، و او در سنه صد و یك وفات كرد. و ما در آنچه ابن حَجَر إفاده كرده است اشكالى داریم كه آن را در اصل (كتاب تأسیس الشِّیعة) ذكر نموده‌ایم.¹

 آیة اللَه سید عبد الحسین شرف الدّین عامِلى أیضاً به همین نهج در كتاب «الفصول المهمّة» ذكر كرده است. او مى‌گوید:

 أبو رافع قِبْطِى غلام رسول اللَه صلّى اللَه علیه و آله بود؛ نامش اسْلَم یا ابراهیم، و بعضى گفته‌اند: هُرْمُز و بعضى گفته‌اند: ثابت، و بعضى غیر از اینها را نیز گفته اند.

 وى داراى اولاد و أحفادى بوده است كه همگى از سر سپردگان به اهل بیت و خواصّ ایشان بوده اند.

 امّا اولاد: یكى رافع، و دیگرى حسن، و سیمى مُغیرَه، و چهارمى عُبَید اللَه مى‌باشد (كه او درباره خصوص اصحابى كه در صِفِّین با علىّ بن أبى طالب علیه السّلام حضور داشتند كتاب مستقلّى نگاشته است و صاحب كتاب «الإصابة» و غیره از وى نقل مى‌كنند.)

 و پنجمى آنها على است كه كتابى در فنون فقه بر مذهب اهل البیت نوشته‌