امام شناسی ج14

است. كتاب او اوّلین كتاب فقهى است كه بعد از صحیفه على علیه السّلام در اسلام تدوین شده و به عمل آمده است.

 و امّا أحفاد و نوادگان وى عبارتند از: حسن و صالح و عبید اللَه اولاد علىّ بن أبى رافع، و فَضْل بن عبید اللَه بن أبى رافع؛ و ایشان داراى ذرّیه‌اى هستند كه جمیعاً از صالحین بوده اند.¹

...

 و صدیقنا الاكرم مرحوم آیة اللَه حاجّ سید محمّد على قاضى طباطبائى تبریزى قدس سرّه در تعلیقه خود بر كتاب «جنّة المأوى» در پایان معرّفى و تحسین از كتاب سُلَیم بن قَیس هِلالى بدین حقیقت اشاره نموده‌اند. عین عبارت ایشان این طور است:

 كتابى است جلیل و مُعْتَمَدٌ عَلَیه كه آن را سلیم بن قَیس متوفّى در حدود سنه (٩٠) ه تصنیف كرده است. وى از موالیان أمیر المؤمنین علیه السّلام و از اصحاب و خواصّ او بوده است.

 كتاب سلیم از اصول مشهوره مورد اعتماد نزد خاصّه و عامّه بوده است. و امام كبیر نُعمانى؛ در كتاب «غیبت» خود بدین عبارت درباره آن تصریح مى‌كند:

 در میان جمیع شیعه از كسانى كه متحمّل علم بوده و آن را از أئمّه علیهم السلام روایت مى‌كنند خلافى نیست در اینكه: كتاب سُلَیم بن قَیس هِلالى اصلى است از بزرگترین اصولى كه آن را اهل علم و حاملان حدیث اهل البیت علیهم السلام روایت نموده‌اند، و از