امام شناسی ج14

وى مى‌تازد و دو اشكال به او مى‌نماید كه هیچ یك از آنها داراى وزن و اعتبار نمى‌باشد.¹

 ذهبى مردى است كه از جهت تاریخ و علوم حدیث و اطّلاع واسع بر نظیر این امور در میان عامّه بى نظیر و یا لا أقل كم نظیر مى‌باشد. در این صورت شهادت او را در برابر گفتار سیوطى رد نمودن و بدون دلیل نپذیرفتن، از انصاف به دور است.

 و امّا اینكه ایشان عبد اللَه بن عمرو را صاحب «صحیفه صادقه» شمرده و آن را از مدوّنات خالصه در سنّت رسول اللَه در زمان آن حضرت و اقدم و أسبق از همه صحایف حتّى صحیفه ابو رافع شمرده است، این هم ادّعائى است كه اگر آن را بشكافیم از درون آن مطالب عَفِن و كریه الرّائحة آن‌قدر بیرون مى‌آید كه مشام هر انسانى را آلوده مى‌نماید.

 عبد اللَه بن عمرو بن العاص، پسر عمرو عاصِ معروف و مشهور است كه در خلاف با رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و ایراد شعر در هَجْوِ آن حضرت مقدار عظیمى از تاریخ را اشغال كرده است.

 پسرش عبد اللَه خدمت پیامبر مى‌رسید و مطالبى را مى‌نوشت و از موافقین با حضرت أمیر المؤمنین علىّ بن أبى طالب علیه السّلام بود، چرا كه با مطالبى كه از پیامبر شنیده بود درباره آن حضرت به مقام شامخ و ولایت او خبیر و بصیر بود.

 و لهذا هنگامى كه معاویه به پدرش عمرو عاص در مصر كاغذ نوشت و او را به جنگ با آن حضرت به شام فرا خواند و عمرو عاص با دو پسرش: محمّد و عبد اللَه مشورت كرد، محمّد پدر را به جنگ تحریض و ترغیب نمود، امّا عبد اللَه پدر را نكوهش كرد و فضایل مولا را برایش شمرد و نشان داد كه: مخاصمه با حضرت به خاطر حكومت مصر و معاونت معاویه در شام، فروختن آخرت به دنیا و رهسپار جهنّم شدن است.