امام شناسی ج14

برابر خود هر قدرتى را كه منازعه مى‌نمود خرد مى‌كرد و درهم مى‌كوبید، كسانى كه در مقابل آن ایستادگى مى‌كردند و راه آن را بر مردم سدّ مى‌نمودند، پس از آنكه از دستبرد بدان با عِدَّه و عُدَّة قوّت و نزاع عاجز شدند و فروماندند، هیچ چاره‌اى نیندیشیدند مگر آنكه از طریق حیله و خدعه حمله ور شده و با مكر و كید آن را درهم شكنند.

 و چون عداوت یهود به مؤمنین از همه مردم شدیدتر بود؛ زیرا كه ایشان خود را ملّت برگزیده خدا مى‌پنداشتند و براى كسى غیر از خودشان قائل به فضیلتى نبودند و براى پیامبرى بعد از موسى اقرار به رسالت نداشتند، راهبان و علماى آنان مخصوصاً وقتى كه امرشان مغلوب شد و از دیارشان اخراج شدند¹ چاره‌اى ندیدند از آنكه با استعانت از مكر و با توسّل به زیركى وارد مبارزه گردند تا به مراد و مطلوبشان واصل گردند.

 بنابراین اساس، مكر یهودى آنان را رهبرى كرد تا تظاهر به اسلام نمایند و در باطنشان دین خود را محترم و گرامى بدارند، تا اینكه مكرشان مخفى بماند و بر مسلمین مؤثّر افتد. و قوى‌ترین این كَهَنه از جهت زیركى و شدیدترینشان از لحاظ مكر و فریب و خدعه، كَعْبُ الاحْبار، و وَهَبَ بْنُ مُنَبِّه، و عبد اللَه بن سَلام بوده اند.

 آنان چون دریافتند كه حیله‌هایشان به واسطه اظهار كردن وَرَع و تقواى دروغین، رونق یافت و مسلمین بدیشان آرامش یافته‌اند و گولشان را خورده‌اند، اوّلین همّتشان را مصروف بر آن نمودند كه مسلمین را از باطن دین و صمیم ایمانشان ضربه زنند، به اینكه دسّ و تزویر كنند در اصول اسلام كه بر آنها قیام دارد آنچه از اساطیر و خرافات كه مى‌خواهند و از اساطیر و اوهام و تُرَّهاتى كه خوشایند دارند؛ به جهت آنكه اصول دین را ضعیف و سست نمایند.