امام شناسی ج14

داشته‌اند كه آنها را از تورات و انجیل و شروح و حواشى آنها روایت مى‌كرده اند.

 بنابراین مسلمین باكى در خود ندیدند كه در كنار آیات قرآن آنها را هم حكایت بنمایند. و روى این اصل بود كه منابع قرآن و تفسیر، متورّم شده، صورت ضخامت به خود گرفت. (اه)¹

 روى این زمینه كلّى بود كه آن كشیشان و علماى آنان در دین اسلام اكاذیب و تُرَّهاتى را انتشار دادند كه گاهى چنین مى‌پنداشتند آنها از كتابشان بوده و یا از مكنون علمشان سرچشمه گرفته است، و گاهى ادّعا مى‌كردند آنها را از پیغمبر صلّى اللَه علیه و آله شنیده‌اند با وجود آنكه از دروغها و افترائهاى خودشان بوده است. و از كجا صحابه راهى به فهم آنها و تمیز صدق از كذب كلامشان را داشته‌اند كه بتوانند با تفطّن دریابند و تمیز غَثّ و سمین را بدهند؟!

 و صحابه از طرفى به لغت عِبْرانى‌² كه لغت كتب آنها بود علم و شناسائى نداشتند، و از طرف دیگر از جهت دُهاء و زیركى، و از جهت مكر و خدعه ضعیف‌تر و پائین‌تر از ایشان بودند. و به واسطه این علل و اسباب بود كه در میان صحابه بازار این اكاذیب رواج پیدا كرد و اصحاب و تابعینشان هر آنچه را كه این زیركان القاء مى‌نمودند بدون نَقْد و آزمایش تلقّى به قبول مى‌كردند و چنین اعتبار مى‌نمودند كه صحیح است و شكّى در آن نمى‌باشد.³

نهى اكید پیامبر صلى اللَه علیه و آله از روایت اسرائیلیات‌

 أبُو رَیه نیز در تحت عنوان: «هَلْ یجُوزُ رِوَایةُ الإسْرَائیلیات» مى‌گوید:

 شریعت اسلامیه آمد و تمام شرایع ما قبل خود را نسخ كرد ـ و اگرچه باقى گذاشت اصول عقائد و آنچه را كه با آن معارضه‌اى نداشت از امورى كه خداوند