امام شناسی ج14

مى‌یابیم كه: ابن عَمْرو در نزد ابن جَوْزى ٧٠٠ حدیث دارد یعنى به نسبت ٨/ ١ از آنچه ابو هریره روایت نموده است. بخارى از او هفت و مسلم بیست روایت آورده است.

 و شاید این اعتراف ابو هریره از وى در اوّل امرش هنگامى كه در میان بزرگان صحابه و علمائشان مى‌زیست صادر گردیده است؛ چرا كه مى‌ترسید آنچه را كه روایت نموده است بر او انكار كنند. و لیكن چون براى وى جوّ خالى ماند و روایت براى او مباح گردید ـ پس از مقتل عُمَر، و موت بزرگان از اصحاب‌¹ ابو هریره زیادتر روایت مى‌كرد و در این قضیه راه افراط مى‌پیمود، و مخصوصاً در عهد معاویه كه از پشتیبانى شدید وى برخوردار بود؛ معاویه‌اى كه قدر او را بالا برد و تكیه گاه و پشت و پناه او بود به طورى كه ان شاء اللَه تعالى خواهى دید.

 و بعضى گمان نموده‌اند كه از این گفتار ابو هریره چنین مستفاد مى‌شود كه: عبد اللَه بن عَمْرو تحقیقاً تمام مسموعات خود را از رسول خدا نوشته است، و بدین عمل تمام مرویات او متواتر لفظى و معنوى مى‌گردد. و تمام مكتوبات وى پس از او به واسطه كتابت همچنین محفوظ مانده است همان طورى كه قرآن با كتابت محفوظ مانده است؛ و على هذا مرویات او افاده علم مى‌كند و اصل صحیح معتمد در میان مسلمین مى‌باشد پس از كتاب اللَه المُبین.

بى ارزشى صحیفه عبد اللَه بن عمرو

 و لیكن آنچه معروف است آن است كه احادیث ابن عمرو در كتب اهل سنّت از همان طریقى به دست آمده است كه تمام احادیث غیر او از صحابه به دست آمده است و آن طریق روایت است، نه سبیل كتابت. و تمام آنچه از مكتوباتش اینك‌