امام شناسی ج14

امین و عبد الحلیم جُنْدى و شیخ محمود أبُو رَیه و امثالهم، افراد بسیارى پیدا شده‌اند كه پا بر روى این اعتقاد جاهلى نهاده، و صریحاً در كتب عدیده خود اعلام نموده‌اند: سنّت رسول اللَه آزاد نمى‌گردد مگر آنكه از اعتقاد به عدالت صحابه و از حَصْر اجتهاد در امامان اربعه عامّه دست برداریم. و ما چون بحث از عدالت صحابه را بحثى مستقل انشاء اللَه در آینده خواهیم داشت، فعلًا به همین مختصر اكتفا مى‌گردد.

 حالا شما فرض كنید: عبد اللَه بن عمرو، مطالب إسرائیلیاتِ زاملتین را به پیغمبر هم نسبت نداده باشد، بلكه از نزد خود گفته باشد و یا با بیان سند از كتب یهود بیان كرده باشد؛ این هم خیانت است. در جائى كه آن روایات أكیده و مؤكّده از رسول اللَه را در منع مطالعه كتب اهل كتاب و عصبانیت و غضب آن حضرت را به عُمَر دیدیم كه فقط باید قرآن رسول اللَه را كه پاك و مُنَقَّى مى‌باشد قرائت كرد و سنّت او را فقط به كار بست؛ در این صورت مطالعه و بیان كتب منسوخه مزوَّره مُحَرّفه یهود و نصارى مجوّز ندارد؛ خصوصاً با نهى اكید آیات قرآن از نزدیكى و آشنائى و پیوند با ایشان كه خود قسمت معظمى از كتاب اللَه را شامل گردیده است.

 این مسأله غامضى نیست؛ هر كس مختصر اطّلاع از روایات و سیره رسول اللَه داشته باشد به مختصر تأمّل در مى‌یابد كه: روایت ابو هریره و عبد اللَه بن عَمْرو از رسول خدا كه: حَدِّثُوا عَنْ بَنِى إسْرائیلَ وَ لَا حَرَجَ‌! «از اسرائیلیات بدون هیچ واهمه و باك هر چه مى‌خواهید روایت كنید!» روایتى دروغ و مجعول و موضوع مى‌باشد كه این دو نفر شیاد دروغپرداز براى رواج بازارشان وضع نموده اند.

 اگر روایتى را مجهول دانستیم باید در متن و مضمون به كتاب خدا عرضه بداریم. این روایت مرویه از ایشان را چون به كتاب اللَه عرضه مى‌داریم قرآن به شدّت آن را طرد و ردّ مى‌كند و باید آن را طبق دستور: فَاضْرِبُوهُ عَلَى الْجِدَارِ به دیوار بزنیم به جرم مخالفت با كتاب اللَه.

 عجیب است كه عجّاج با اعتراف به سنّ عبد اللَه بن عَمرو كه در سنه ٦٥ هجرى‌