امام شناسی ج14

مرده است، و اعتراف به صحیفه و كتاب ابو رافع كه آن هم بدون شكّ در سنه ٣٥ ه وفات كرده است، مع‌ذلك اصرار دارد كه: كتاب عبد اللَه مقدّم است بر ابو رافع با اینكه سى سال ابو رافع مقدّم بوده است.¹ و نیز بنگرید بدین عبارت او: اگر خبر كتاب ابو رافع صحیح باشد شرف أولویت براى او در تألیف بوده است نه در تدوین!

 مگر در اینجا تألیف غیر از تدوین است؟! مگر ابو رافع كه غلام عبّاس و سپس غلام پیامبر بود و در زمان حضرت با كنیز حضرت سَلْمَى ازدواج كرد و در زمان حضرتْ رافِع بزرگترین اولاد او به دنیا آمد و طبعاً عاقله مرد و سال دیده بوده است و كتاب «سُنن و احكام و قضایا» را در زمان خود رسول اكرم تدوین كرده است، از عبد اللَه بن عمرو كه تولّدش ٧ سال قبل از هجرت بوده، و در زمان رحلت رسول اللَه نوجوانى ١٨ ساله بوده است، مقدّم در همه چیز محسوب نمى‌گردد؟!

 من متحیرم از محاسبه عجّاج خطیب كه با چه محاسبه‌اى وى را بر أبو رافع در تدوین مقدّم شمرده است؟

 اگر میزان تقدّم، كتابت در زمان پیغمبر است، و فرض كنید كه صحیفه صادقه هم در زمان آن حضرت نوشته شده باشد، ابو رافع هم كتاب سُنَن و احكام و قضایا را در زمان رسول اللَه نوشته است! و اگر میزان تقدّم سنّ بوده است، ابو رافع از عبد اللَه مُسِنّ‌تر بوده است! و اگر میزان تقدّم در وفات است، ابو رافع سى سال زودتر از عبد اللَه رحلت كرده است.

 آرى هر چه فكر مى‌كنم فقط گناه ابو رافع تشیع او و ولاى خالص او به مولى أمیر المؤمنین علىّ بن أبى طالب است كه خود و خاندانش از فَدَویان و شیعیان آن حضرت بوده‌اند. این است گناه ابو رافع كه باید در این محاسبه او را از عبد اللَه بن عمرو با آن صحیفه مجهوله مطعونه مؤخّر داشت.