امام شناسی ج14

 وَ کانَ عِنْدَ مُحَمَّدٍ الْباقِر بن عَلِىِّ بْنِ الحُسَینِ (٥٦ ـ ١١٤ ه) کتُبٌ کثیرَةٌ سَمِعَ بَعْضَها مِنْهُ ابنُهُ جَعْفَرٌ الصّادِقُ، وَ قَرَأَ بَعْضَها.¹ «و نزد محمّد باقر پسر علىّ بن الحسین (٥٦ ـ ١١٤ ه) كتب كثیره‌اى بود كه بعضى از آنها را پسرش جعفر صادق شنید، و بعضى از آنها را خواند.»

 وَ کانَ عِنْدَ جَعْفَرٍ الصّادِق بْنِ مُحَمَّدٍ الْباقِرِ (٨٠ ـ ١٤٨ ه) رَسائلُ وَ أحادیثُ وَ نُسَخٌ، وَ کانَ مِنْ ثِقاتِ الْمُحَدِّثینَ‌.² «و نزد جعفر صادق پسر محمّد باقر (٨٠ ـ ١٤٨ ه) رساله‌هائى و احادیث و نسخه‌هائى بوده است، و او از موثَّقین محدّثین بوده است.»

 علم حضرت صادق جهان را فرا گرفته است؛ نام نبردن از وى و از مكتب عظیم وى و با چند كلمه مطلب را بهم سر آوردن، جز ارائه عِرْق امَویت و جانبدارى از دربار معاویه و همدستانش چیزى را در بر ندارد. مُسْتَشار عبد الحلیم جندى مرد سنّى مذهب مصرى كتابى به نام «الإمام جعفر الصّادق» مى‌نویسد، كتاب ٣٨٨ صفحه‌اى؛ و به قدرى دقیق و گسترده بحث مى‌كند كه حقّاً انسان در شگفت مى‌ماند كه این مرد سنّى مذهب بوده است. وى درباره حضرت صادق علیه السّلام اثبات مى‌كند كه نه تنها تشیع مرهون علم و خدمت حضرت إمام صادق، بلكه جمیع اسلام وابسته و پیوسته بدان امام مى‌باشد و بلكه عالم بشریت و جهان علم و حقیقت امروزه متّكى به علوم جعفرى مى‌باشد. این است امام صادق!

 و امّا نصّ عبارت أبو ریه كه در آن از «فتح البارى» حكایت نموده است این است:

 «فَقَد رَوَى أبو هُرَیرةَ و عَبدُ اللَهِ بْنُ عَمْرِو بْنِ الْعاصِ و غیرُهُما أنَّ رسولَ اللَهِ قال: حَدِّثُوا عَن بَنى إسرائیلَ وَ لَا حَرَجَ! وَ أبو هریرة و عبدُ اللَه بنُ عَمْرِو مِن تَلامیذِ کعْبِ الاحبار؛ وَ قَد جاءتِ الاخبارُ بِأنَّ الثّانىَ ـ و هُوَ عبدُ اللَهِ بنُ عَمْرِو بنِ العاصِ ـ أصابَ یوْمَ الیرْمُوک ـ زامِلَتَینِ مِن علومِ أهلِ الکتابِ فکانَ یحَدِّثُ مِنهُما.³