امام شناسی ج14

كه براى آنان جمع شده است، نه در حین جمع قرآن و قبل از آنكه در دستها بیاید و در شهرها وارد شود و بگردد.

 و اى كاش مى‌دانستم: با چه ظرفیّتى و با چه سعه و كیفیّتى مى‌توانیم ادّعا نمائیم كه: آن دستۀ كثیره از روایاتى كه سقوطش را پنداشته‌اند، و چه بسا مدّعى هستند كه به هزاران عدد بالغ مى‌شود، همه آنها راجع به ولایت است؟ و یا آنكه از عامّۀ مسلمین پنهان بوده است و جز افراد معدودى كسى از آن خبر نداشته است؟ با وجود توفّر دواعى آنها و كثرت رغباتشان بر أخذ قرآن هر وقت كه نازل مى‌شد و فراگیرى آن را، و آن درجۀ سعى و كوشش پیامبر صلى اللَه علیه و آله در تبلیغش و إرسال قرآن به سوى آفاق و تعلیم آن و بیانش؟!

 و این حقیقت در خود قرآن منصوص است فى قوله تعالى: وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ. (سورۀ جمعه، آیۀ ٢)

 «و پیغمبر مردم را تعلیم كتاب و حكمت مى‌نماید.»

 و فى قوله تعالى: لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ‌. (سورۀ نحل، آیۀ ٤٤)

 «براى آنكه بیان و روشن كنى براى مردم آنچه را به سویشان تدریجاً فرود آمده است.»

 پس چگونه آن دسته و گروه از آیات ضایع شدند؟ و كجا رفتند؟ و چه شد آنچه كه برخى از روایات مرسله اشاره بدان دارند كه: در أوّل سورۀ نساء میان آیۀ: وَ إِنْ خِفْتُمْ أنْ لاتُقْسِطُوا فِي الْيَتامى‌ و قوله: فَانْكِحُوا ما طَابَ لَكُمْ مِنَ النِّسَاءِ «و اگر مى‌ترسید از آنكه در میان یتیمان به عدالت رفتار نكنید» و گفتار خدا: «پس به نكاح خود در آورید آن زنانى را كه براى شما طیب و گوارا و دلپسند باشند» بیشتر از ثلث قرآن ساقط شده است؟ یعنى بیشتر از دو هزار آیه؛ و آنچه كه از طریق أهل سنّت روایت است كه سوره برائت داراى بسم اللَه الرّحمن الرّحیم بوده است و به قدر سورۀ بقره بوده است؟ و سورۀ أحزاب از سورۀ بقره بزرگتر بوده است و از آن دویست آیه ساقط شده است؟ إلى غیر ذلك.