امام شناسی ج14

دادند:

 أوّل: على در حقّ شدید بود و ابداً در حقّ تساهل نمى‌ورزید.

 دوّم: تعصّب بر علیه أهل بیت. چون ناپسند داشتند كه در بیت واحد كه بیت محمّد است نبوّت و خلافت با هم مجتمع شوند.

 و در جائى كه إبا و امتناع ورزد از روى عناد و تعصّب كسى كه إبا و امتناع مى‌ورزد از آنكه به خلافت على اعتراف كند ـ نه به جهت علّتى و سببى بلكه به جهت آنكه او بر حقّ است و او از أهل بیت است ـ پس بداند كه شیعه ایمان به خلافت او آورده است، زیرا ایشان به حقّ ایمان آورده‌اند، و على را دوست دارند، چرا كه شیعه پیامبر خدا و أهل بیت أطهارش را دوست دارند.

اعترافات احمد امین عین عقاید شیعه است‌

 و مجمل سخن آنكه: آنچه را كه شیعه در این باب مى‌گویند در حقیقت چیزى بیشتر نیست از آنچه أحمد أمین در كتاب «یَوْم الإسْلَام» مى‌گوید: كتابى كه در روزهاى واپسین از عمرش آن را تألیف نمود پس از آنكه با دو كتاب «فَجْر الإسلام» و «ضُحَى الإسْلَام» خود دنیا را بر علیه إمامیّه برآشفت و لیكن دیگر بعد از برآشفتن آن را ننشانید.¹

 آرى أحمد أمین طبق قواعد شَرَف و انصاف و عدل و فتوّت و مردانگى مى‌بایست در این كتاب «یوم الإسلام» صریحاً توبه كند و از نوشتجات كثیرۀ منتشرۀ در عالم و موجوده در مكتبه‌ها و كتابخانه‌ها عذرخواهى كند و پس از آنكه با آن دو كتاب خود دنیاى شرق و غرب را بر ضدّ امامیّه تحریك كرد اینك آن حركت را تبدیل به سكون و آرامش نماید و آن قیام را فرو نشاند