امام شناسی ج14

سوگند به خدا تا من زنده هستم نباید از نزد من جاى دیگر بروید، و ما داناتریم، ما از شما مى‌گیریم و به شما ردّ مى‌كنیم! و ایشان از عمر مفارقت ننمودند تا زمانى كه عمر مرد.¹

 و ذَهَبى در «تذكرة الحُفَّاظ» از شعبه، از سعید بن ابراهیم، از پدرش آورده است كه: عُمَر، ابن مَسعود و أبو دَرْدَاء و أبو مَسعود أنصارى را حبس نمود و گفت: شما روایات بسیارى را از رسول خدا نقل كرده‌اید!² ایشان را در مدینه زندانى نمود و عثمان ایشان را آزاد كرد.³

 و ابن سَعد و ابن عَساكِر از محمود بن لُبَيْد روایت كرده‌اند ـ با لفظ ابن سعد ـ كه گفت: شنیدم عُثمان بن عَفَّان بر منبر مى‌گفت: جایز نیست براى كسى كه حدیثى را كه در زمان أبوبكر و عمر نشنیده است روایت نماید؛ و من كه حدیثى را بیان نمى‌كنم نه از جهت آن است كه از بهترین فراگیرندگان روایت در میان اصحاب رسول خدا نیستم، بلكه ازاین‌جهت است كه شنیدم كه مى‌گفت: مَنْ قَالَ عَلَىَّ مَا لَمْ أقُلْ فَقَدْ تَبَوَّأ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّار. «كسى كه به من گفتارى را نسبت بدهد كه من نگفته‌ام تحقیقاً جاى خود را در آتش مهیا ساخته است.»

 و در كتاب «جَامِعُ بیان العِلْم و فَضْلِهِ»⁴ كه مؤلّفش حافظ مغرب ابن عَبدِ البرّ