امام شناسی ج15

تعریف نموده است:

 در میان جمیع شیعه از کسانی که حاملین علم بوده‌اند و آن را از أئمّه نقل کرده‌اند خلافی نیست در اینکه کتاب سُلَیم بن قَیس هلالی اصلی است از کتب اصول که آن را اهل علم و حاملین حدیث اهل بیت روایت کرده‌اند و قدیمی‌ترین آن اصول محسوب می‌گردد تا آنکه می‌گوید: کتاب سُلیم از اصولی است که شیعه بدان رجوع می‌کند و بدان اعتماد و تکیه می‌نماید ـ انتهی.

 سلیم در ابتدای امارت حجّاج بن یوسف در کوفه وفات نمود.

مِیثَم بن یحْیی أبُو صَالِح تَمَّار

 از خواصّ أمیر المؤمنین علیه السّلام و صاحب سِرِّ اوست. وی دارای کتابی است جلیل که از او شیخ ابو جعفر طوسی، و شیخ ابو عمرو کشِّی و صاحب «بشارة المصطفی» نقل نموده‌اند. میثم در کوفه رحلت نمود. وی را عبید الله بن زیاد به جرم تشیع کشت.¹

محمَّد بْنُ قَیس بَجَلی‌

 کتابی دارد که آن را از أمیر المؤمنین علیه السّلام روایت می‌کند. شیوخ گذشته او را از تابعین از شیعه به حساب آورده‌اند و کتابش را روایت کرده‌اند.

 شیخ ابو جعفر طوسی در «فهرست» از عبید بن محمّد بن قَیس با إسناد خود آورده است که گفت: چون ما این کتاب را بر أبو جعفر محمّد بن علیّ بن الحسین علیهم‌السلام عرضه داشتیم فرمود: این کلام علیّ بن أبی طالب علیه السّلام می‌باشد.

 و اوّل کتاب این عبارت است که: کانَ یقُولُ إذَا صَلَّی قَالَ فِی أوَّلِ الصَّلاةِ ـ تا آخر کتاب.²