معاد شناسی ج1

بنمایاند، زن كه زینت مى‌كند، گیسوان و چهره خود را مى‌آراید، دست بند و گردن‌بند و گوشوار مى‌بندد براى آنست كه معایب خود را نیكو جلوه دهد یا بر حُسن خود بیفزاید؛ و چون داراى حسن واقعى نیست و زینت داراى حُسن است، با زینت نمودن، دیده ناظر را از زشتى خود و نارسائى حسن خود معطوف به حسن زینت مى‌كند و در نتیجه شخص ناظر دیده‌اش از نظر به صاحب زینت و إدراك زشتى او به حسن زینت منعطف مى‌شود و بالمآل و المجاز صاحب زینت را نیكو و حَسن مى‌یابد.

 اگر دست زن به اندازه‌اى داراى حسن و زیبائى باشد كه از زینت دست بند و انگشترى بى نیاز باشد، هیچگاه زن به خود دست بند نمى‌بندد و انگشترى به انگشت نمى‌كند و سینه و بازوان و گوش خود را به بازوبند و سینه بند و گوشوار نمى‌آراید، زیرا در این صورت این قبیل زینت‌ها مانع جلوه حُسن و طراوت خدادادى او شده و جلوى نیكوئى او را مى‌گیرد و زینت دیگر عنوان زینت ندارد.

 پس استعمال تمام اقسام زینت براى برگردانیدن نظر صائب از واقع و متن امر به جهات اعتبارى و نسبت‌هاى ناروا و مجازى است. و در حقیقت زینت یعنى خدعه و گول و نهادن دام گسترده و حیله براى انعطاف افكار و گرایش به سوى زیبائیهاى مجازى؛ و همین است معناى غرور. دنیا خانه زینت و دار غرور است یعنى انسان را گول مى‌زند، اعتباریات فانیه در نظر انسان به صورت حقائق واقعیه جلوه نموده و براى بدست آوردن آن حقائق انسان گرفتار دام هوس و