معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
27رادیو براى ما خبرى را نمىآورد، چون یك جاى آن نقص فنّى دارد، یك سیم آن قطع است؛ وقتى آن سیم متّصل شد، تمام اسباب و شرائط مِن حیث المجموع تأثیر در آن مفعول مىكنند و آن منظور و نتیجه حاصل مىشود.
این اذن خداست، یعنى سنّت حتمیه و ناموسى كه در این قرار داده تا به دنبالش اثر پدیدار شود.
این حقیقت تجلّى خداست، ظهور خداست، اذن و اجازه خداست.
در این رادیو چنین است كه باید اسباب و شرائط طورى تنظیم گردد كه موج را تبدیل به صدا كند، صوتى مسموع و از جنس ملفوظ تحویل به ما دهد؛ پس این صوت، صداى خداست.
معنایش این نیست كه صداى خدا را از جاى دیگر آورده و آن خارج را به ما تحویل میدهد؛ بلكه خود این صدا، صداى خداست و ظهور خداست كه بدینوسیله بدین قسم در این آلت ظاهر شده است.
كیفیت تجلّى نور خدا در درخت و گفتن: ﴿إِنِّي أَنَا اللَّهُ﴾
در آن شب تار، در هواى سرد، در میان بیابان كه حضرت موسى على نبینا و آله و علیه السّلام براى زنش كه درد مَخاض و زائیدن او را گرفته، و تك و تنها مانده، به دنبال آتش مىگشت، نه یارى و یاورى، و نه غذائى و دوائى، و نه آبى و آتشى، اینطرف و آن طرف متحیرانه میرفت، آنجا كه همه اسباب منقطع، و حالت اضطرار و التجاءِ حقیقى براى حضرتش دست داد؛ نور خدا در