
معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
46وَ الْعَجَبُ كُلُّ الْعَجَبِ لِلْمُكَذِّبِ بِالنَّشْأَةِ الاخْرَى، وَ هُوَ یرَى النَّشْأَةَ الاولَى.
وَ الْعَجَبُ كُلُّ الْعَجَبِ لِلْمُصَدِّقِ بِدَارِ الْخُلُودِ، وَ هُوَ یعْمَلُ لِدَارِ الْغُرُورِ.
وَ الْعَجَبُ كُلُّ الْعَجَبِ لِلْمُخْتَالِ الْفَخُورِ الَّذِى خُلِقَ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ یصِیرُ جِیفَةً، وَ هُوَ فِیمَا بَینَ ذَلِكَ لَا یدْرِى كَیفَ یصْنَعُ.1
«تمام مراتب تعجّب از كسى است كه در قدرت خدا شكّ دارد، درحالىكه خلق خدا را مىبیند.
و تمام مراتب تعجّب از كسى است كه عالم آخرت را دروغ مىپندارد، درحالىكه عالم دنیا را مىبیند.
و تمام مراتب تعجّب از كسى است كه آخرت را تصدیق دارد، و او براى عالم دنیا كار میكند.
و تمام مراتب تعجّب از كسى است كه اهل خدعه و تكبّر و خودپسندى است، و اوّل خلقتش از نطفه بوده و در عاقبت جیفه و مردار مىشود؛ و در این بین نمیداند چه بكند.»
و نظیر این روایت را با مختصر اختلافى در الفاظ از علىّ بن حَكَم از هِشام بن سالم از أبو حمزه ثمالى از حضرت سجّاد علیه السّلام روایت میكند، با زیادى یك فقره دیگر و آن اینست كه:
وَ الْعَجَبُ كُلُّ الْعَجَبِ لِمَنْ أَنْكَرَ الْمَوْتَ، وَ هُوَ یرَى مَنْ یمُوتُ كُلَّ یوْمٍ وَ لَیلَة.2
- «محاسن» برقى، ج ١، ص ٢٤٢
- همان مصدر
