
معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
49استخوان را زنده میكند آن كسى كه در اوّلین وهله آن را ایجاد نموده است. آن قادر متعالى كه این استخوان را از عدم به وجود آورد و از نیستى لباس هستى پوشانید، آن خداوند، دوباره آن را حیات مىبخشد. چرا؟ براى آنكه: وَ هُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ. «او به هر آفرینشى داناست».
علم و قدرت خداوند محدود و منحصر در یك راه نیست
علم خدا محدود به یك حدّ خاصّ نیست، از یك سبب مخصوص نیست كه اگر آن سبب را بستیم، دیگر راهى براى علم خدا و قدرت خدا نباشد.
الَّذِي جَعَلَ لَكُمْ مِنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ ناراً فَإِذا أَنْتُمْ مِنْهُ تُوقِدُونَ1
«آن خداوندى كه براى شما از درخت سبز آتش درست میكند و شما از آن، وَقود و آتشگیرانه میگیرید و آتش درست مىكنید.»
آخر آب و سبزى با آتش چه مناسبت دارد؟ این درختهاى سبز، سبزیش به چیست؟ به آب، اگر آب به آن نرسد خشك میشود؛ حال ببینید كه این درخت سبز منبع آتش است.
یا اینكه بگوئیم: بعضى از درختها هستند كه مانند جرقّه و مانند سنگ چخماق وقتى بهم بخورند، آتش میدهند.
دو درخت هست به نام مَرْخ و عِفار؛ خاصیت این دو درخت آنست كه چون برگهاى هر یك از آنها به خودشان سائیده شود همانند سنگ چخماق و سنگ فندك آتش میدهند
- آيه ٨٠، از سوره ٣٦: يس
