معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
19مأمون مسلّط گردان! و خدا هم خارج از مَجرى و مَجلاى نفوس آنان، خواسته آنها را انجام دهد.
معجزات از ناحیه نفسِ خودِ ولىّ تجلّى میكند؛ خود پیغمبر اشاره فرمود، ماه دو نصف شد؛ خود رسول الله با ریگهاى كف دست خود تكلّم مىنماید؛ خود حضرت أمیر المؤمنین آمد به قبرستان و به تقاضاى آن جوان تازه مسلمان كه از راه دور آمده و میخواست با پدرش تكلّم كند، امر فرمود، قبر شكافته شد و پیرمردى از قبر برخاست و سر و روى خود را كه خاكآلود بود تكان میداد، و با فرزندش چند جملهاى سخن گفت؛ خود حضرت امام رضا علیه السّلام اشاره فرمود: اى شیر، بگیر این مرد را!
نفوس طیبه داراى آثار مفید و نفوس خبیثه داراى آثار مضرّ هستند، به اذن خدا
شخصى كه داراى نفس پاك و روح طیب است، و بر بالین مریض میرود و جدّاً میخواهد شفا پیدا كند، شفاى فورى آن مریض در اثر تأثیر آن نفس پاك است به اذن خداوند.
آن كسى كه نظر میزند، بچّه مریض مىشود، و یا مىمیرد، مال نفس كثیف و خبیث اوست گرچه آن بچّه فرزند خودش باشد. این نفس اثر دارد؛ البتّه اگر نفس در جهت شقاوت جلو برود، آثارش آثار خبیثه است؛ مردن، مرض، فلاكت، و أمثالها از آثار نفوس خبیثه است. و اگر در جهت طهارت جلو برود، آثارش آثارى است كه براى مردم مفید است؛ تأثیر نفوس در بركت، عافیت، صحّت و طول عمر، بواسطه طهارت نفوس است.
فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفاءً وَ أَمَّا ما يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ