کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
5میكند؟ ابداً.
علاوه، قیام قیامت عبور از برزخ است به عالم قیامت كبرى، و آن زمانى نیست.
هر كسى كه از این عالم میرود، یك سیر طولى دارد بسوى خداى تعالى؛ یعنى یك تجرّد از مادّه پیدا میكند و به عالم برزخ و صورت وارد مىگردد (عالم برزخ و مثال، عالم صورت است) و هنگام قیامت كبرى یك مردن دیگرى پیدا میشود، و از برزخ و صورت عبور میكند به عالمى كه تجرّد از صورت دارد و آنجا عالم نفس است، و معناى تدریج زمان به شكل و صورت زمانهاى معمولى ما در آنجا نیست؛ تدریج در آنجا معناى دیگرى دارد.
آسان و مشكل بودن، نسبت به قدرتهاى محدود است نه قدرت نامتناهى خداوند
و علَى كلِّ تقدیرٍ، خداوند با شواهد و أمثله براى ما روشن فرمود كه: قیامت امر حتمى است و زنده كردن مردگان كار مشكلى نیست و بسیار آسان است.
اوّلًا مشكل بودن، و آسان بودن كار، نسبت به موجوداتى است كه قدرتهاى محدود دارند؛ اگر آن كارى را كه متوقّعیم از آنها ساخته شود در حیطه ظرفیت و تحمّل آنها باشد، این كار براى آنان آسان است و اگر از حیطه قدرت آنها خارج باشد، آن كار مشكل است.
مثلًا: انسانى كه توانائى برداشتن پنجاه كیلو بار را دارد میگوئیم: این كار براى او آسان است، ولى چون او نمىتواند یكصد كیلوگرم بار را بردارد میگوئیم: برایش مشكل است، از قدرت او افزون است.
ستونهاى این مسجد مثلًا مىتوانند یكصد خروار بار را تحمّل