کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
10و پدر و مادر و سائر ارحام و آشنایان یك نفر از آنها نیست، و به عوض افراد دیگرى خانهها و شهر را پر كردهاند، هر چه به آنها بگوئید و نشانى دهید، چیزى نمىفهمند، سكّهها سكّههاى دیگریست. و تمام این مسائل در صورتى است كه خود شما را در زیر زمین دفن ننموده باشند؛ چون بازماندگان، زمان مختصرى كه از بیدار شدن انسان بگذرد، اگر انسان بى حسّ و حركت باشد و قلب او نتپد، گمان مىكنند كه مرده است، و او را به مَغسل مىبرند، و بعد از غسل و كفن، دفن مىكنند؛ و اگر با حسّ و حركت بوده و قلب ضربان ضعیفى هم داشته باشد، چون پاسخ نمىگوید و از خواب بیدار نمىشود، گمان مىكنند كه مریض است، و به دستور طبیب آنقدر این بیچاره را مایعات در حلقش مىكنند و حُقنه بر او میگذارند تا مىمیرد. و اگر امروز اتّفاق افتد فوراً به بیمارستان انتقالش میدهند، و آنقدر سوزن بر بدنش فرو مىبرند و از این اطاق به آن اطاق براى عكس بردارى و تجزیه مىبرند، و احتمالًا یكى دو عمل جرّاحى هم مىكنند كه مسكین را زنده زنده مىكشند.
لذا اگر مثلًا امروزه براى بعضى از اولیاى خدا حالت خَلع اتّفاق افتد و همراهان او ندانند، چه بسا به گمان اینكه جان تهى كرده است و مرده است او را به قبرستان برده و دفن مىكنند.
و بر همین اساس براى مصونیت آن جوانمردان و اصحاب كهف، خداوند آنان را از شهر بیرون آورد و در كهفى كه كسى بر احوال آنان مطّلع نگردد، خواب را بر آنان مسیطر ساخت؛ و گرنه از دشمنان