رساله مودت

مادّى و معنوى نجات مى‌یابد و به مقام امن میرسد.

كسى كه از كشتى نجات اهل بيت تخلّف كند هلاك مى‌شود

 و هر كس تخلّف كند، تیار افكار شیطانى و خاطرات نفسانى و أهواء باطله مُضِلّه چون موج از هر طرف او را درپرّه گیرد و راه نجات را بروى او مسدود كند؛ از هر طرف به دنبال دوا و درمان برخیزد، حرمان نصیب او خواهد شد، و با هر دوستى بخواهد انس گیرد دشمن كارى بجانش خواهد بود؛ تا بالأخره در میان امواج پرخروش و مصائب بى‌شمار خودپرستى و خودكامى با رنج و الَم هلاك و به دوزخ رهسپار گردد.

كلام فخر رازى در تمسّك به روايت: «أصحابى كالنّجومِ بأيّهِمُ اقْتَدَيتُمُ اهْتَدَيتُم»

 امام فخر رازى در تفسیر خود میگوید:

 «از بعض از مذكّرین شنیدم كه مى‌گفت: حضرت رسول الله فرموده‌اند:

 مَثَلُ أَهْلِ بَیتِى کمَثَلِ سَفِینَةِ نُوحٍ مَنْ رَکبَ فِیهَا نَجَى‌، و نیز حضرت رسول الله فرموده‌اند: أَصْحَابِى کالنُّجُومِ بِأیهِمُ اقْتَدَیتُمُ اهْتَدَیتُمْ.

 و ما الآن در دریاى تكلیفْ واقع، و موجهاى شبهات و شهوات روى آور است، و كسى كه عزم سفر دریا دارد احتیاج به دو چیز دارد: یكى كشتى بدون عیب و بدون سوراخ، و دیگر ستارگان ظاهر طالع نورانى. چون مسافر در كشتى نشیند و چشمان خود را بر ستارگان روشن و تابناك اندازد امید سلامت بیشتر است. همچنین اصحاب ما اهل تسنّن در سفینه حبّ آل محمّد سوارند و دیدگان خود را بر ستارگان اصحاب پیغمبر دوخته، امید از خدا مى‌رود كه به سلامت فائز و به سعادت دنیا و آخرت كامیاب گردند.»¹ تا اینجا كلام فخر رازى تمام شد.

 آلوسى در تفسیر خود نیز این مطلب را از تفسیر امام فخر نقل میكند و آنرا مى‌پسندد.²